مقایسه هالوپیریدول وریدی با دیازپام وریدی در بهبود بیماران بااختلال تبدیلی در اورژانس

هدف از این مطالعه بررسی اثر داروی هالوپریدول در بهبود علایم بیماران با اختلال تبدیلی براساس معیارهای DSM IV مراجعه کننده به اورژانس در مقابل داروی دیازپام میباشد. جمعیت مورد مطالعه بیماران مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان امام حسین می باشند. حجم کل نمونه 168 نفر می باشد که شامل چهار گروه 42 نفری از مردان و زنان دارای سابقه و بدون سابقه بیماری روانپزشکی می باشد. گروهها همسان سازی می شوند. معیارهای ورود: کلیه بیماران با اختلال تبدیلی براساس معیارهای DSM IV مراجعه کننده به اورژانس می باشند. معیارهای خروج: بیماران دچار اختلال در علائم حیاتی؛ بدحال؛ زیر 18 سال؛ بالای 60 سال؛ حامله؛ بیماران معتاد؛ کسانیکه مایل به همکاری نباشند. برای بیماران واجد شرایط، پرسشنامه حاوی اطلاعات فردی ، بیماریهای زمینه ای، سابقه بیماری روانپزشکی، سابقه مصرف دارو، ساعت بهبودی و ساعت ترخیص افراد تکمیل می شود. یکی از دو دارو بر اساس رندومیزاسیون توسط یک پرستار و بدون ارتباط با پزشک معالج، تزریق می شود. از زمان تجویز دارو تا بهبودی بیمار تحت نظر است. عدم بهبودی علایم طی یک ساعت از تزریق دارو شکست درمان محسوب می شود. علایم ، بهبودی و عوارض احتمالی توسط پزشک ثبت می شود. دوز هالوپریدول ودیازپام براساس گایدلاین های معتبر به ترتیب 5 میلی گرم و 10-5 میلی گرم و به صورت تزریق داخل وریدی می باشد.پیگیری تایک هفته انجام می شود و عوارض احتمالی ثبت می شوند.

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی