بررسی تاثیر ارتباط خانواده - بیمار بر بروز دلیریوم در بیماران بستری

اهداف، این مطالعه با هدف تعیین تاثیرارتباط خانواده-بیمار بر بروز دلیریوم دربیماران بستری در بخش مراقبت ویژه جراحی قلب انجام شده است . طراحی، از نوع کار آزمایی بالینی،دو گروهی و یک سو کور(از جهت پرسشگر)است . نحوه انجام ، پژوهش بر روی 68 بیماربخش مراقبت ویژه جراحی قلب بیمارستان شهید چمران،وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد.نمونه ها با روش آسان انتخاب و با استفاده از جدول اعداد تصادفی به دو گروه 34 نفری آزمون و کنترل تقسیم شدند. شرکت کنندگان شامل شرایط ورود و خروج اصلی شرکت کنندگان ، معیارهای ورود به مطالعه شامل سن 18 تا 70سال،در دسترس بودن اعضاء درجه یک خانواده،عدم اعتیاد به مواد مخدر،الکل و سیگار ،عدم وجود دلیریوم،اختلال سطح هوشیاری و بیماری روانی قبل از عمل وعدم وجود لوله داخل تراشه در طی مداخله بود.در صورت عدم تمایل بیمار یا خانواده به ادامه مشارکت ،فوت و داشتن عوارض حاد بعد از جراحی،بیمار از مطالعه خارج می شد. مداخلات ،ازفردای روزعمل به خانواده گروه آزمون اجازه ملاقات در شیفت صبح داده می شد تا آموزش هایی را که روز قبل جهت برقراری ارتباط موثر با بیمار به او داده شده بود،انجام دهد. ملاقات ها در گروه کنترل طبق روتین بخش و بدون آموزش قبلی بود. دو گروه بوسیله مقیاس ریچموند و CAM-ICUاز نظر بروز دلیریوم ، سه نوبت در طول مطالعه بررسی شدند. متغیرهای پیامد اصلی ، ارتباط خانواده با بیمار باعث کاهش بروز دلیریوم شد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان