مقايسه اثربخشي روان درماني يكپارچه گراي ديني، درمان شناختي – رفتاري و دارويي برکاهش افسردگي و نگرش‌هاي ناكارآمد بيماران مبتلا به افسرده خويي

هدف از اين پژوهش مقايسه اثربخشي روان درماني يكپارچه‌گراي ديني، درمان شناختي – رفتاري و دارو درماني برشدت علائم افسردگي و نگرش‌هاي ناكارآمد بيماران مبتلا به افسرده‌خويي بود. بدين منظور 62 بيمار مبتلا به اختلال افسرده خويي از مراكز مختلف بهداشتي – درماني و آموزشي اصفهان درسال1387 انتخاب شدند. آزمودني‌ها به صورت تصادفي به سه گروه آزمايش و يك گروه كنترل (ليست انتظار) اختصاص يافتند. ملاک های ورود شامل داشتن تشخیص افسره خویی بر اساس ملاک هایDSM-VI-TR ، سن بین 20-65سال و زبان فارسی بود.ملاک های خروج ابتلا همزمان به اختلالات جدی نورولوژیکی، سایکوز،عقب ماندگی ذهنی وخطر بالای خودکشی بود.گروه درمان دارويي توسط متخصص روان پزشكي تحت درمان با داروهاي ضد افسردگي استاندارد قرار گرفت و گروه روان درماني يكپارچه‌گراي ديني 8 جلسه روان درماني با استفاده از مدل روان درماني با رویکرد دینی را دريافت كردند. همچنين 8 جلسه درمان شناختي – رفتاري ويژه اختلال افسرده‌خويي، براي گروه شناختي – رفتاري ارائه مي گرديد. آزمودني ها قبل از مداخله، 4 هفته بعد از شروع، پايان مداخله و 3 ماه پس از پايان (پيگيري ) توسط مقياس‌هاي افسردگي بك و مقياس نگرش‌هاي ناكارآمد ارزيابي شدند. نتايج نشان داد روان درماني يكپارچه‌گراي ديني نسبت به درمان دارويي اثربخشي بيشتري را نشان داد ولي نسبت به درمان شناختي – رفتاري برمبناي مقياس سنجش افسردگي تفاوتي نداشت. روان درماني يكپارچه‌گراي ديني نسبت به درمان دارويي وشناختي-رفتاري اثربخشي بيشتري بركاهش نگرش‌هاي ناكارآمد داشت. روان درماني يكپارچه‌گراي ديني و درمان شناختي – رفتاري اثربخشي پايدارتري نسبت به درمان دارويي در طي سه ماه پيگيري نشان داد .

دانشکده روانشناسی، دانشگاه اصفهان