بهینه‌سازی توانبخشی در بیماران مولتیپل اسکلروزیس

هدف کلی: تعیین آثار بلند‌‌مدت شرایط اپتیمال در تمرینات مربع گام‌برداری بر عملکردهای جسمی‌حرکتی (تعادل ایستا و پویا و‌ سرعت راه‌رفتن) و فاکتورهای روانشناختی (شامل: نشانگان افسردگی) خستگی حرکتی و شناختی و کیفیت زندگی در بیماران ام‌اس

بیماران با روش تصادفی سازی ساده و با استفاده از نرم افزار اکسل به صورت تصادفی به هریک از گروه های مداخله (اپتیمال) و کنترل تقسیم خواهند شد. تحقیق از نوع یک سویه کور خواهد بود.

شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به گروه توانبخشی اپتیمال (N = 17) یا توانبخشی کنترل (N = 17) تقسیم خواهندشد. برای هر دو گروه، برنامه توانبخشی مربع گام برداری سه بار در هفته به مدت هشت هفته در محل مرکز جامع ام‌اس اصفهان اجرا خواهدشد. هر جلسه شامل پنج دقیقه گرم کردن و به دنبال آن یک برنامه توانبخشی 30 دقیقه ای خواهدبود.

ابتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس تشخیص داده‌شده توسط پزشک متخصص مغز و اعصاب، مقیاس ناتوانی جسمانی 2 تا 4، عدم استفاده از وسایل کمکی برای حرکت اعم از عصا، واکر یا ویلچر و محدوده سنی 30 تا 50 سال

گروه توانبخشی اپتیمال و کنترل

تعادل ایستا و پویا، سرعت راه‌رفتن، نشانگان افسردگی، خستگی و کیفیت زندگی

روش تصادفی سازی از نوع ساده. برای این کار شرکت کنندگان بر اساس حروف الفبا فهرست شدند و به هر شرکت کننده از این فهرست اعداد یک و دو اختصاص یافت. واحد تصادفی سازی فردی بود و تصادفی سازی با استفاده از نرم افزار اکسل و ترکیب دو دستور SORTBY و ARRAYRAND تولید و اعمال شد. با اعمال این روش هر شرکت کننده به صورت تصادفی ساده در گروه گواه یا اپتیمال جایگزین خواهد شد و نقش کلیه متغیرها مرتبط/نامرتبط در انتخاب شرکت‌کنندگان در دو گروه به صورت تصادفی خنثی می‌شود.

به شرکت کنندگان هر دو گروه این پژوهش به صورت کلی گفته خواهد شد که قرار است در یک دوره تمرینات گام‌برداری شخصی‌سازی شده برای بیماران MS شرکت کنند. مجوز استفاده از این کارآزمایی از کمیته اخلاق کسب شده است. توجه شود که نوع تمرینات هر دو گروه دقیقا مشابه هم خواهد بود و تنها تفاوت بین گروهها بازخوردهایی است که در حین اجرای تمرینات حرکتی دریافت می‌کنند. تمامی مواردی که در پیش آزمون و پس آزمون اندازه‌گیری می شوند، دستورالعمل‌هایی که برای اجرای آزمون‌ها و تمرینات حرکتی به آنها داده می‌شود/نمی‌شود عینا برای همه شرکت‌کنندگان یکسان خواهد بود. شرکت‌کنندگان هر دو گروه از هدف دقیق انجام تمرینات که در قالب فرضیه‌های اختصاصی تحقیق گنجانده شده‌اند بی‌اطلاع خواهند بود. با این اوصاف،‌ همه شرکت‌کنندگان (بیماران MS) در مطالعه کور نگه داشته خواهند شد. در زمان تخصیص شرکت‌کنندگان به دو گروه گواه و اپتیمال، با توجه به شیوه‌ای که برای تصادفی‌سازی استفاده می‌شود، هم شرکت کنندگان و هم محقق از تخصیص شرکت‌کنندگان در گروههای مطالعه بی‌اطلاع خواهند بود و نقشی در تخصیص ندارد. با این حال، به دلیل ماهیت کارآزمایی‌هایی که در طول ۸ هفته اعمال خواهد شد، تفاوت‌هایی در بازخوردهایی که به گروهها ارائه می‌شود وجود دارد. برای جلوگیری از سوگیری ارزیاب‌ها/تمرین‌دهنده‌ها برای هر دو گروه یک فرد برای این منظور به‌کار گماشته می‌شود. بنابراین، در ادامه و در طول کارآزمایی‌ها، لاجرم محقق اصلی (ارزیاب/تمرین دهنده) از اینکه هر شرکت‌کننده به کدام گروه تعلق دارد مطلع خواهد شد. به همین علت گزینه مطالعه یک سو کور انتخاب شد و نمی‌توان آن را به‌طور کامل دو سو کور دانست.