تأثیر درمان کمکی MitoQ نسبت به دارونما بر سطح سرمی بایومارکرهای استرس اکسیداتیو در بیماران مبتلا به شوک سپتیک زودرس: کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور

تعيين اثر درمان کمکی MitoQ نسبت به دارونما بر سطح سرمی بایومارکرهای استرس اکسیداتیو در بیماران مبتلا به شوک سپتیک زودرس

این یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دارای گروه کنترل با گروه های موازی بر روی 40 بیمار، دو سو کور فاز 3 می باشد که در آن بیماران واجد شرایط به صورت تصادفی به روش بلوك های تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تخصیص داده خواهند شد.

این مطالعه در بیمارستان بعثت شهر همدان بر روی 40 بیمار مبتلا به شوک سپتیک زودرس انجام خواهد شد. بیماران به صورت تصادفی به روش بلوك های تصادفی به گروههای مداخله و کنترل تخصیص داده خواهند. این مطالعه به صورت موازی و دو سو کور انجام خواهد شد.

شرایط ورود: سن 18 تا 65 سال شوک سپتیک زودرس دریافت وازوپرسور حداقل به مدت 6 و حداکثر به مدت 24 ساعت شرایط عدم ورود: بارداری یا شيردهی تحت درمان با سایر داروهای آنتی اکسیدان و ضد التهابی بیماری کبدی یا کلیوی مزمن

گروه مداخله: درمان روتین بعلاوه کپسول MitoQ 20 میلی گرم هر 12 ساعت به مدت 5 روز گروه کنترل: درمان روتین بعلاوه کپسول دارونما هر 12 ساعت به مدت 5 روز

پیامد اولیه: سطح سرمی آنزیم کاتالاز، سطح سرمی آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز، سطح سرمی ظرفیت آنتی اکسیدانی تام، سطح سرمی مالون دآلدهید، سطح سرمی گروههای تیول، سطح سرمی آهن و فریتین

بیماران به صورت تصادفی به گروه مداخله و کنترل به روش بلوك های تصادفی تخصیص داده می شوند. برای این منظور بلوکهای چهارتایی تهیه می شود که روی دو برگه نام مداخله و روی دو برگه دیگر نام مقایسه نوشته می شود. برگه ها روی هم ریخته شده و در ظرف قرار داده می شود و برای هر بیمار یک برگه بدون جایگذاری بیرون کشیده می شود. سپس چهار برگه به ظرف برگردانده می شود و این عمل تا رسیدن به حجم نمونه تکرار می شود.

شکل داروها و دارونما کاملاً یکسان است بنابراین بیمار از نوع مداخله اطلاعی نخواهد داشت. فردی که تصادفی سازی را انجام می دهد با فردی که بیماران را معاینه می کند متفاوت خواهد بود لذا فرد معاینه کننده بیماران از نوع مداخله اطلاعی نخواهد داشت. لذا مطالعه به صورت دو سو کور اجرا خواهد شد.