مقایسه تاثیر ترکیبات مختلف اندانسترون، دگزامتازون و متوکلوپرامید در پیشگیری از تهوع و استفراغ به دنبال بیهوشی ترکیبی در اعمال جراحی ارتوپدی

هدف از این مطالعه مقایسه ی تاثیر دگزامتازون، متوکلوپرامید، اندانسترون و ترکیبات آنها بر پيشگيري از تهوع و استفراغ بعد از بيهوشي عمومي می باشد. 420 بیمار که دارای سن بین 16 تا 65 سال،طبقه بندي ASA یک و دو ، بدون بیماری مهم شناخته شده و کاندید عمل ارتوپدی با بیهوشی عمومی می با شند را شامل می شود. بیماران به صورت تصادفی به 7 گروه تقسیم ميشوند. که عبارتند از: گروه مداخله 1: تزریق وریدی اندانسترون = 4میلیگرم = 4سی سی گروه مداخله 2=تزریق وریدی متوکلوپرامید=4میلیگرم=4 سی سی گروه مداخله 3 =تزریق وریدی دگزامتازون =4میلیگرم=4سی سی گروه مداخله 4=تزریق وریدی اندانسترون 4 میلیگرم+متوکلوپرامید 4 میلیگرم=4سی سی گروه مداخله 5=تزریق وریدی ترکیب اندانسترون 4 میلیگرم+دگزامتازون 4 میلیگرم=4 سی سی گروه مداخله 6=تزریق وریدی ترکیب متوکلوپرامید=4میلیگرم+دگزامتازون 4میلیگرم=4 سی سی گروه 7 =گروه کنترل=تزریق وریدی 4سی سی نرمال سالین زمانی که جراح شروع به بخیه زدن فاشیا می کند داروهای مطالعه(تکي یا ترکیب یک به یک آنها) و یا دارو نما(4 سی سی نرمال سالین) تجویز می شود. بروز تهوع و استفراغ با مقیاس تهوع و استفراغ بعد از عمل(ponv) در پایان ریکاوری و 2 ساعت پس از انتقال بیمار به بخش و هر 8 ساعت تا 24 ساعت يعد اندازه گیری می شود.

معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی