اثر مینوسیکلین به عنوان درمان کمکی برای فاز حاد مانیا: یک کارآزمایی تصادفی، دوسوکور، کنترل شده با دارونما

بررسی اثر مینوسیکلین برای درمان فاز حاد مانیا

کارآزمایی بالینی تصادفی دوسو بی خبر و کنترل شده با دارونما.

این مطالعه در بین بیمارانی که به بیمارستان روزبه مراجعه می کنند انجام خواهد شد. بیمارانی که مطابق با معیارهای ورود و خروج مطالعه هستند، وارد مطالعه خواهند شد.

معیارهای ورود: تشخیص اختلال دوقطبی بر اساس DSM-V - سن بین 18-55 سال - امتیاز حداقل 20 بر اساس Young Mania Rating Scale. معیارهای خروج: بیماری سیستمیک بارز از جمله کم کاری یا پرکاری تیروئید - اختلال هدایتی بارز قلبی - وابستگی به مواد به جز نیکوتین و کافئین - وجود موارد خطر خودکشی جدی - ضریب هوشی کمتر از 70 - سابقه حساسیت به هر یک از داروهـای استفاده شده در این آزمایش - زنان باردار و شیرده - مصرف دارویی که علائمی شبیه مانیا ایجاد می کند از جمله محرک ها

گروه کنترل: بیماران روزانه 900 میلی گرم لیتیم، 4 میلی گرم ریسپریدون، و دارونما دریافت می کنند. گروه مداخله: بیماران روزانه 900 میلی گرم لیتیم، 4 میلی گرم ریسپریدون، و 100 میلی گرم مینوسیکلین دریافت می کنند.

شدت مانیا

تصــادفی ســازی بلــوكی متغیر: استفاده از بلوک های چهارتایی A و B AABB, ABAB, ABBA, BABA, BAAB, BBAA. ما به صورت تصادفی از بلوک ها استفاده کردیم تا به تعداد موردنظر نمونه دست پیدا کنیم. (A و B گروه های مطالعه هستند).

شرکت کنندگانٰ، مراقبین بالینی و ارزیابان پیامد بالینی از نحوه گروه بندی اطلاعی نخواهند داشت. تمام شرکت کنندگان بر این باورند که داروی اصلی دریافت می کنند (افرادی که دارونما دریافت می کنند از آن اطلاعی ندارند). مراقبین بالینی و ارزیابان پیامد بالینی از اینکه کدام بیماران داروی اصلی دریافت کرده اند و کدام بیماران دارونما، اطلاعی ندارند. بنابراین در روند کار آنها هیچ گونه جهت گیری وجود ندارد.

داده ها از طریق گزارش نهایی منتشر خواهد شد

5 سال از سال 1402 تا سال 1407

محققین دانشگاهی

استفاده کنندگان باید منبع خود را ذکر کنند

دکتر شاهین آخوندزاده

از طریق پست الکترونیک