بررسی اثرات تحریک الکتریکی بر ناحیه پشتی جانبی قشر پیش پیشانی بر رفتار تصمیم گیری پر خطر و الگوی امواج مغزی بدنبال القای ولع در مصرف کنندگان سیگار: مطالعه رفتاری و محاسباتی

این پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات تحریک الکتریکی بر ناحیه DLPFC بر رفتار تصمیم گیری پر خطر و الگوی امواج مغزی بدنبال القای ولع در مصرف کنندگان سیگار: مطالعه رفتاری و محاسباتی صورت خواهد گرفت .

کارآزمایی بالینی دارای 3 گروه 21 نفره می باشد ، تصادفی شده ، کور شده

دانشگاه علوم پزشکی مازندران

معیار ورود به مطالعه عبارتند از : داشتن رضایت آگاهانه ، سن 18 تا60 سال ، مصرف حداقل 10 نخ سیگار در روز ، دانستن زبان فارسی ، سیگاری بودن حداقل 2 سال ، عدم ابتلا به یک تشخیص روانپزشکی ، عدم ضربه به سر یا هر گونه آسیب مغزی و مشکلات نورولوژیک ، عدم وجود هر گونه نقص بینایی، عدم کاشت شی فلزی در سر ، عدم حضور همزمان در مطالعه دیگر ملاک های خروج : وقوع هرگونه علایم جسمانی و ناراحت کننده حین انجام تست،سابقه ابتلا به هر نوع بیماری جسمی و ابتلا به هر گونه عفونت حاد، سابقه ابتلا به هر نوع بیماری روانپزشکی ، سابقه تشنج به هر علت ، داروهای روانپزشکی و ضد تشنج طی 3ماه اخیر مصرف کرده باشد، سابقه مصرف مواد مخدر و الکل ، سابقه تصادف و ترومای سر ، محرومیت از خواب شب قبل از مراجعه

21 مصرف کننده سیگار در گروه اول ، در طی 10 جلسه ، tdcs در ناحیه DLPFCراست دریافت کرده و همچنین الکترود آند در قسمت راست قرار می گیرد 21 مصرف کننده سیگار در گروه اول ، در طی 10 جلسه ، tdcs در ناحیه DLPFC چپ دریافت کرده و همچنین الکترود کاتد در قسمت راست قرار می گیرد. 21 مصرف کننده سیگار در گروه اول ، در طی 10 جلسه، در ناحیه DLPFC قرار میگیرد. ( گروه شم )

متغییر های وابسته : قدرت نسبی امواج آلفا;قدرت نسبی امواج بتا;قدرت نسبی امواج تتا;قدرت نسبی امواج دلتا;قدرت طیفی امواج آلفا;قدرت طیفی امواج بتا متغییر های مستقل: اختلال مصرف نیکوتین;نمره مقیاس فاگرشتروم اعتیاد به نیکوتین

هریک از افراد واجد شرایط شرکت در مطالعه، به صورت تصادفی و با استفاده از روش کمینه سازی، در یکی از چهار گروه دریافت کننده ی تحریک الکتریکی چند موضعی قرار می گیرند. جهت انجام فرآیند تخصیص تصادفی به روش کمینه سازی، از برنامه ی QMinim (نسخه ی تحت وب نرم افزار MinimPy) استفاده می گردد. در روش کمینه سازی، اولین فرد به صورت تصادفی و با احتمال برابر وارد یکی از چهار گروه می شود. از فرد دوم به بعد، شرکت کنندگان با احتمال نابرابر (به نفع گروهی که از نظر متغیرهای موردنظر کم ترین تعادل را با گروه های دیگر دارد) وارد گروه ها می شوند. این فرآیند به گونه ای صورت می گیرد تا با تخصیص هر فرد شرکت کننده، بیش ترین تعادل ممکن در پراکنش متغیرهای موردنظر میان گروه ها ایجاد گردد و در عین حال، تعداد افراد حاضر در هر گروه نیز تا حد امکان برابر باشند. در این مطالعه، احتمال پایه قرار گرفتن هر فرد در گروهی با کم ترین تعادل (نسبت به سایر گروه ها) برابر %85 می باشد.

در این مطالعه شرکت کنندگان یک سو کور هستند یعنی از نوع و روند انجام تحریک اطلاعی ندارند و همین طور فرد انالیز گر هم از نوع و روند تحقسق اطلاعی ندارد .