تاثیر آموزش خودکارآمدی بر امید به زندگی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو

هدف از پژوهش حاضر پاسخگویی به این سوال است که آیا مداخلات مبتنی بر خودکارآمدی بر امید به زندگی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو موثر است؟

تعداد نفرات مورد بررسی در پژوهش 70 بیمار خواهد بود که به روش نمونه گیری آسان از بیماران مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان طرفه انتخاب میشوند و با روش اعداد تصادفی با استفاده از نرم افزار آماری به صورت زوج و فرد در دو گروه مداخله و کنترل تخصیص میابند هرگروه 35 نفر.

برای بیماران درمانگاه بیمارستان طرفه ،گروه مداخله پروتکل آموزشی خودکارآمدی 10 جلسه و به مدت یک ماه و نیم به صورت هفته ای دو جلسه ای 20 دقیقه ای اجرا خواهد شدوگروه کنترل هیچ گونه مداخله ای را دریافت نخواهند کرد، پس از اتمام مداخله ، بیماران گروه کنترل نیز مداخلات خودکارآمدی را به صورت فشرده ودر غالب پمفلت دریافت خواهند کرد .

معیار های ورود به پژوهش شامل ابتلا به بیماری دیابت نوع دو،محدوه سنی۳۰ الی ۵۰ سال،،حداقل تحصیلات دیپلم،نداشتن مشکلات روانی نیازمند مداخلات تخصصی روانی بر اساس گزارش شخصی و پرونده بهداشتی و معیار های خروج از پژوهش شامل غیبت بیش از دو جلسه و عدم انجام تکالیف خانگی و سایر فعالیت های درمانی خواهد بود .

برای بیماران گروه مداخله پروتکل آموزشی خودکارآمدی حجازی و همکاران در 10 جلسه و به مدت یک ماه و نیم به صورت هفته ای دو جلسه ای 20 دقیقه ای اجرا خواهد شد،این در حالیست که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای را در طول این پژوهش دریافت نخواهند کرد، البته پس از اتمام مداخله ، بیماران گروه کنترل نیز مداخلات خودکارآمدی را به صورت فشرده ودر غالب پمفلت دریافت خواهند کرد .

بهبود کیفیت و امید به زندگی

تعداد نفرات مورد بررسی در پژوهش 70 بیمار خواهد بود که به روش نمونه گیری آسان از بیماران مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان طرفه انتخاب میشوند و با روش اعداد تصادفی با استفاده از نرم افزار آماری به صورت زوج و فرد در دو گروه مداخله و کنترل تخصیص میابند هرگروه 35 نفر.