مقایسه تاثیر تمرینات رایج و تمرینات بازآموزی حسی – حرکتی بر شاخصهای حس عمقی، کینماتیک، هماهنگی بین سگمانی،تعادل، تحمل عضلانی،درد و ناتوانی افراد مبتلا به گردن درد غیر اختصاصی مزمن

بیماران گردن درد از لحاظ شیوع دومین اختلال عضلانی- اسکلتی بعد از کمردرد در مراجعه به کلینیکهای فیزیوتراپی است. یکی از علتهای مطرح شده در عود مجدد نشانه ها، برطرف نشدن نقص های حسی- حرکتی در این بیماران است. در تنظیم نقص های حسی-حرکتی یک گروه از درمانگران به درمانهای موضعی و برطرف کردن علت اولیه تغییر پیامهای ارسالی تمرکز می کنند. در مقابل گروه دیگر عقیده دارند که نه فقط ناحیه درگیر بلکه کل سیستم حسی- حرکتی باید در درمان در نظر گرفته شود. بنابراین هدف از مطالعه حاضر مقایسه اثر بخشی درمان رایج و تمرینات حسی-حرکتی بر حس عمقی، شاخصهای کینماتیک،میزان هماهنگی بین سگمانی، تعادل، تحمل عضلانی، درد و ناتوانی افراد مبتلا به گردن درد مزمن غیر اختصاصی می‌باشد. این مطالعه بر روی 40 نفر فرد مبتلا به گردن درد غیر اختصاصی مزمن انجام می شود. بعد از اعمال معیارهای ورود، بیماران طور تصادفی از طریق بلوک های تصادفی چهارگانه در یکی از دو گروه قرار می گیرند. یک گروه تمرینات سنتی شامل: دستگاه ضد درد،تمرینات کششی و تقویت فلکسورها و اکستانسورهای عمقی و گروه دیگر علاوه بر تمرینات سنتی، تمرینات حسی-حرکتی دریافت می کنند. مدت درمان 12 جلسه خواهد بود. برای کاهش سوگیری مربوط به مداخله و ارزیابی پیامدها، نه افراد مورد مطالعه و نه مشاهده‌گرها از گروه بندی اطلاعی ندارند. ارزیابی ها یک بار قبل و یک بار بعد از مداخله خواهد بود. این ارزیابی ها شامل: بررسی دقت حس عمقی،شاخصهای کینماتیک، تعادل، میزان تحمل عضلانی، درد و میزان ناتوانی است.

دانشگاه علوم پزشکی اهواز