مقایسه استفاده از اسپیسر و عدم استفاده از آن با اینهالر با دوز اندازه گیری شده (MDI) کورتیکواستروئید، در بیماران با آسم کنترل نشده یا خوب کنترل نشده، در بیماران بدون مشکلات حرکتی، یک کارآزمایی بالینی تصادفی

بررسی اثربخشی افزودن اسپیسر به اینهالر کورتیکواستروئید در بهبود کنترل آسم در بیماران با آسم کنترل نشده یا با کنترل ضعیف

جهت بررسی کمپلیانس درمانی از بیمار در مورد نحوه مصرف اسپری و تعداد روزهای فراموشی اسپری کورتیکواستروئید سوال خواهد شد و تنها بیماران با پایبندی مناسب وارد مطالعه خواهند شد. امتیاز معتبرشده Asthma control test برای بیمار محاسبه شده و در صورت امتیاز کمتر از ۲۰ بیمار برای ورود به مطالعه مورد مصاحبه قرار گرفته و سپس فرم رضایت آگاهانه از بیمار اخذ شده و اهداف پژوهش برای وی توضیح داده می شود. اطلاعات مرتبط دموگرافیک، اسپیرومتری، داروهای بیمار، سایر بیماری ها ثبت خواهد شد. بیمار به صورت تصادفی در یکی از دو گروه اسپیسر یا کنترل قرار می گیرند.

تمامی بیماران مبتلا به آسم مراجعه کننده به درمانگاه بیماری های ریوی بیمارستان امام خمینی، مورد بررسی قرار خواهند گرفت. بیماران وارد شده نسبت به مداخله کور نخواهند بود.پزشک معالج در این مطالعه کور خواهد بود. بنابراین این مطالعه یک سو کور است.

معیارهای ورود ۱. بالغین بالای ۱۸ سال تا ۶۵ سال مبتلا به آسم کنترل نشده یا به خوبی کنترل نشده به معنی (ACT score< ۲۰) ۲. استفاده از اسپری کورتیکواستروئید به شکل MDI (metered dose inhaler) به مدت حداقل سه ماه پیش از شروع مطالعه معیارهای خروج ۱. ابتلا به انواع ترمور، پارکینسون و یا استفاده از داروهای ایجاد کننده ترمور ۲. مشکلات عصبی- شناختی که منجر به استفاده نادرست از اسپری توسط بیمار می شود. ۳. عدم پایبندی به مصرف داروها ۴. عدم رضایت ۵.. داشتن خطای بحرانی در هنگام مصرف اسپری استنشاقی

گروه اسپیسر: یک اسپیسر رایگان به بیمار داده می شود تا آن را به اسپری کورتیکواستروئیدی خود وصل کرده و از این پس با اسپیسر داروی خود را مصرف نماید. سایر درمان های بیمار مطابق قبل خواهد بود. گروه کنترل: درمان بیمار مطابق نظر پزشک و بدون اسپیسر ادامه خواهد یافت.

نمره پرسشنامه کنترل آسم (ACT)، حجم هوای خروجی در ثانیه اول بازدمی، ظرفیت حیاتی اجباری، کسر ظرفیت حیاتی خروجی در ثانیه نخست بازدم

ابتدا به هر بیمار با کمک اعداد تصادفی رایانه یک عدد از یک تا ۱۱۴ داده می شود. این اعداد به صورت تصادفی در دو گروه اسپیسر یا کنترل قرار می گیرند.

با توجه به استفاده از اسپیسر در این مطالعه، بیماران وارد شده نسبت به مداخله کور نخواهند بود.پزشک معالج در این مطالعه به درمان بیمار خود از نظر دریافت یا عدم دریافت اسپیسر کور خواهد بود. به این معنی که بیمار به محقق اصلی معرفی خواهد شد، و سپس بر اساس گروه تصادفی درمان را دریافت خواهد کرد. تحلیلگر نتایج (آنالیز کننده داده) نیز نسبت به گروه بندی بیماران کور خواهد بود.