بررسی اثر سوزن زدن خشک عضلات پروناتور ساعد، در بهبود اسپاستیسیته و عملکرد اندام فوقانی مبتلایان به سکته مغزی

1- تعیین میزان تاثیر اسپاستیسیته عضلات پروناتور ساعد، بر اسپاستیسیته سایر عضلات و عملکرد اندام فوقانی در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن. 2- در صورت موثر بودن این روش، پیشنهاد تمرکز بیشتر بر درمان پروناتورها در بهبود اسپاستیسیته و عملکرد اندام فوقانی

در این مطالعه 20 بیمار به روش آسان و در دسترس وارد می شوند که هر بیمار به عنوان کنترل خود در نظر گرفته خواهد شد. در این مطالعه متقاطع همه بیماران در یک دوره سه جلسه ای سوزن زدن شم را دریافت کرده و سپس با فاصله یک هفته سوزن زدن خشک را طی سه جلسه دیگر دریافت می کنند.

مداخله در دانشکده توانبخشی علوم پزشکی تهران انجام می شود.هر بیمار به عنوان کنترل خود در نظر گرفته می شود. بیماران در جلسات جداگانه با فاصله یک هفته، سوزن زدن خشک یا سوزن زدن شم را دریافت می کنند. بیماران از نوع درمان آگاه نیستند.برای هر بیمار، مداخله طی دو دوره سه جلسه ای انجام خواهد شد.

سن 40 تا 75 سال اولین سکته مغزی که منجر به همی پلژی شده باشد حداقل 6 ماه از سکته مغزی گذشته باشد. نمره اسپاستیسیته عضلات پروناتور ساعد در مقیاس MMAS مساوی 1 یا بیشتر باشد. دامنه سوپیناسیون سمت مبتلا حداکثر 10 درصد از سمت سالم کمتر باشد. نداشتن سابقه مداخله سوزن زدن خشک نداشتن موارد عدم کاربرد زدن سوزن خشک مانند ترس از سوزن، دریافت ضد انعقاد ها، عفونت، خونریزی و یا بیماری روانی عدم درمان با بوتاکس یا بلاک کننده های عصبی طی 6 ماه گذشته بروز هر ضایعه جدیدی که بر تون عضلات موثر باشد. عدم رضایت به ادامه همکاری مصرف هر گونه دارویی که بر تون عضلات موثر باشد

سوزن زدن خشک و سوزن زدن شم

شدت اسپاستیسیته؛ دامنه حرکتی فعال و غیر فعال ؛ عملکرد اندام فوقانی؛ عملکرد و فعالیت روزمره زندگی در اندام فوقانی

در این مطالعه از مداخله سوزن زدن خشک و سوزن زدن شم استفاده می شود. که هر بیمار به عنوان کنترل خود در نظر گرفته خواهد شد. بیماران در یک دوره سه جلسه ای سوزن زدن شم و در دوره سه جلسه ای دیگر سوزن زدن خشک را دریافت می کنند. اما بیماران در رابطه با بکارگیری سوزن شم کور می شوند.