کارآزمایی بالینی بررسی تاثیر درمان مقاومت به انسولین با متفورمین در بهبود اختلالات خلقی بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک

هدف از این مطالعه تعیین ارتباط بین مقاومت به انسولین و اختلالات خلقی و اثر درمان با متفورمین بر روی مقاومت انسولین واختلالات خلقی در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک است. در این مطالعه، بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک بالای 15 سال را بطور تصادفی انتخاب و بعد از کسب رضایت آگاهانه وارد مطالعه خواهیم کرد. در این مطالعه شرایط ورود به مطالعه: ابتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک تایید شده بر اساس کرایتریاهای روتردام، امتیاز بالای 10 در پرسشنامه ی اضطراب و بالای 14 در پرسشنامه افسردگی بک و شرایط خروج از مطالعه: عدم رضایت بیماربه ادامه مطالعه، بیمارانی که در 3ماه اخیر برای سندرم تخمدان پلی کیستیک تحت درمان قرارگرفته اند، بیماران با اختلالات اضطراب وافسردگی تحت درمان، بیماران مبتلا به دیابت، بیماران مبتلا به بیماری کوشینگ، هیپرپرولاکتینمی، هیپرپلازی مادرزادی ادرنال، ابتلا به بیماری های جدی و تحدیدکننده زندگی (شامل سرطان، سیروز، نارسایی کلیه، نارسایی شدید قلبی کلاس 3 و4 وبیماری شدید ریوی)، حاملگی و شیردهی است. در ابتدای مطالعه، مقاومت به انسولین با روش هوما آی آر تعیین گردید که به صورت (پلاسما ناشتای گلوکز×پلاسما ناشتای انسولین) تقسیم بر 22.5بدست می آید. سپس در بیماران مقاوم به انسولین که به صورت شاخص هوما آی آر بزرگتر از2.5 تعریف می شد، اختلالات خلقی از طریق پرسشنامه بررسی می شود و بیمارانی که نمره بالای 14 در پرسشنامه افسردگی بک و نمره بالای 10 در پرسشنامه اظطراب بک را کسب کرده اند انتخاب می کنیم و بعد از کسب رضایت آگاهانه وارد مطالعه خواهیم کرد و سپس بیماران منتخب به مدت 3 ماه تحت درمان با متفورمین با دوز 1500میلی گرم قرار خواهیم داد. شروع متفورمین با دوز 500میلی گرم خواهد بود که طی سه هفته به دوز 1500 میلی گرم افزایش داده وبا همین دوز تا سه ماه ادامه داده خواهد شد. در پایان سه ماه درمان، مجدد این بیماران را تحت بررسی قرار خواهیم داد. میزان مقاومت به انسولین از طریق بررسی مجدد هوما آی آر و میزان افسردگی و اضطراب با استفاده از پرسشنامه های مربوطه تعیین خواهیم کرد و نتایج بدست آمده در قبل و بعد مداخله مورد ارزیابی قرار خواهیم داد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تبریز