بررسی اثر سوزن زدن خشک بر اسپاستیسیته فلکسورهای آرنج و تحریک پذیری مسیر کورتیکواسپاینال در بیماران مبتلا به سکته مغزی مزمن: کارآزمایی بالینی کنترل شده تصادفی دو سو کور

شرایط عمده ورود به مطالعه قبل از تصادفی سازی:

ابتلا به همی پلژی ناشی از سکته مغزی گذشت حداقل 6 ماه از سکته مغزی (سکته مغزی مزمن) شدت اسپاستیسیته عضلات فلکسور آرنج سمت مبتلا براساس مقیاس MMAS حداقل 1 سن 30-75 توانایی پیروی از دستورات

شرایط عمده عدم ورود به مطالعه قبل از تصادفی سازی:

افرادی که تحت درمانهای دیگر برای کاهش اسپاستیسیته هستند. مصرف هر گونه دارویی که بر کاهش اسپاستیسیته موثر باشد. نداشتن موارد ممنوعیت استفاده از دستگاه TMS شامل داشتن سابقه ی تشنج، داشتن صرع (خود شخص یا خانواده ی درجه یک)، داشتن سابقه ی اسیب به سر یا آسیب مغزی، داشتن فلز در سر(خارج از دهان) مانند گیره ی جراحی، کاشت حلزون یا قطعات جوشکاری شده، داشتن سابقه ی واکنش بد به MRI یا TMS، داشتن بیماری های مرتبط با مغز مانند ام اس یا تومور مغزی، داشتن سابقه ی غش کردن، داشتن سابقه ی سردرد های شدید، حاملگی یا برنامه ریزی برای حاملگی در 3 ماه گذشته، مصرف داروهای شناخته شده برای کاهش آستانه ی تشنج مانند ایمی پرامین، آمی تریپتیلین، دوکسپین، نورتریپتیلین، ماپروتیلین، کلرپرومازین، کلوزاپین، فسکارنت، گانسیکلوویر، ریتوناویر، تئوفیلین، فنیتیدین، کتامین، گاما هیدروکسی بوتیرات، آمفتامین، کوکائین و مصرف اخیر مواد مخدر یا الکل

حجم نمونه پیش‌بینی شده: 30