مقایسه ی اثربخشی آموزش خودمراقبتی با مراقبت معمول بر درماندگی و درد بيماران مبتلا به استئوآرتريت مراجعه کننده به کلينيکهای روماتولوژی تبریزدر سال 1391:کارازمایی بالینی تصادفی

هدف این مطالعه دوسوکور بررسی تاثیر آموزش خودمراقبتی بر احساس درماندگی و درد مبتلایان به استئوآرتریت میباشد. معيارهاي ورود شامل :ابتلا به نوع اولیه (ایدیوپاتیک) بیماری استئوآرتریت زانو، سکونت در تبریز و حومه آن و داشتن تحصیلات ابتدایی و معیارهای خروج عبارتند از: بیماران زیر 35 سال، شرکت در پژوهش های مشابه، سابقه عمل جراحی زانو و تزریق کورتیکوستروئید در مفصل زانو. جمعیت مورد مطالعه بیماران مبتلا به استئوآرتریت مراجعه کننده به کلینیکهای روماتولوژی دانشگاه علوم پزشکی تبریز هستند. بعد از نمونه گیری در دسترس ، پیش آزمون انجام خواهد شد سپس تخصیص تصادفی به دو گروه (تجربی و کنترل) برای 150 بیمار با استفاده از سایت Random.org انجام میشود. در گروه تجربی نیازهای خودمراقبتی با مصاحبه انفرادی تعیین و مداخله حداقل طی 3 جلسه ی یک ساعته انجام می شود. مواد آموزشی به صورت کتابچه و CD حرکات ورزشی در اختیار شرکت کنندگان قرار خواهد گرفت. با تماس تلفنی هفته ای دو بار به مدت شش هفته نحوه پیروی از برنامه پیگیری خواهد شد. گروه کنترل درمان رایج را دریافت مینماید و در پایان مطالعه مواد آموزشی در اختیارشان قرار خواهد گرفت. پس آزمون در دو مرحله به ترتیب شش هفته و سه ماه بعد از مداخله در هر دو گروه به اجرا در می آید. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه شاخص درماندگی آرتریت است که دارای پانزده بیانیه می باشد. ابزار دیگر ، آنالوگ بصری درد(0-10) می باشد که یک ابزار استاندارد جهت تعیین شدت درد بیماران است. درماندگی و درد پیامدهای اولیه این مطالعه می باشند.

دانشگاه علوم پزشکی تبریز