مقایسه ی اثربخشی گروه درماني با مراقبت معمول بر کيفيت زندگي و خودکارآمدي بيماران مبتلا به استئوآرتريت مراجعه کننده به مرکز آموزشي درماني شهداء و کلينيک شيخ الرئيس در سال 1389:کارازمایی بالینی تصادفی

هدف این مطالعه ی کارازمایی بالینی تصادفی دو سو کور ارزیابی ارزیابی تاثیر برنامه گروه درمانی در کیفیت زندگی و خودکارامدی بیماران مبتلا به استئوآرتریت می باشد. ابتلا به استئوآرتریت متوسط ، شدید و ایدیوپاتیک زانو و ابتلا به استئوآرتریت شدید در مفاصل غیر از زانو به ترتیب از معیارهای عمده ی ورود و خروج به مطالعه می باشند. بعد از نمونه گیری مبتنی بر هدف از بین بیماران مراجعه کننده به دو کلینیک روماتولوژی و ارتوپدی در تبریز، تعداد 400نفربه طور تصادفی به دو گروه تخصیص می شوند. پرسشگران و نمونه هاي مورد مطالعه و پزشکان معالج از تخصیص گروها بي اطلاع خواهند بود. گروه کنترل درمان رایج را دریافت می کند و گروه تجربی ، علاوه بر مراقبت جاری از برنامه های گروه درمانی استفاده خواهد کرد. گروه درمانی در گروههای 8-10 نفره به مدت 6 ماه به اجرا در خواهد آمد که در 2 ماه اول هر دو هفته یکبار و سپس هر ماه یکبار برگزار خواهد شد. در تمامي جلسات گروه درماني، پرستاران مسئوليت اداره جلسه و هدايت بحثها را بعهده داشته و برحسب موضوع جلسه، يک تسهيل گر متخصص در زمينه موضوع مورد نظر، در بحثهاي گروهي در مسير صحيح مشارکت خواهد کرد. يک ماه پس از اتمام دوره گروه درماني از افراد مورد پژوهش در دو گروه تجربي و شاهد درخواست خواهد شد که با مراجعه به پرسشگران، دو پرسشنامه کيفيت زندگي و خودکارآمدي آرتريت مرکز تحقيقاتي استنفورد(دو پیامد اولیه مطالعه) را مجدداً تکميل نمايند. يک ماه پس از اتمام دوره گروه¬درماني از افراد مورد پژوهش در دو گروه تجربي و شاهد درخواست خواهد شد که با مراجعه به پرسشگران، دو پرسشنامه کيفيت زندگي SF36 و خودکارآمدي آرتريت مرکز تحقيقاتي استنفورد(دو پیامد اولیه مطالعه) را مجدداً تکميل نمايند.

دانشگاه علوم پزشکی تبریز