ارزیابی اثر ریتودرین خوراکی بر میزان لانه گزینی در زنان نابارور تحت درمان با روش باروری آزمایشگاهی به اضافه انتقال رویان: یک کار آزمایی بالینی کنترل شده

مقدمه و هدف میزان حاملگی با روش باروری آزمایشگاهی حدود 22% است. فاکتورهای مختلفی بر روی میزان موفقیت این روش تاثیر دارد. یکی از تئوریهای مطرح برای دفع جنین و عدم لانه گزینی، انقباضات رحمی بدنبال دستکاری های انجام شده برای انتقال رویان می باشد، استفاده از داروهای مهار کننده انقباض رحمی، به عنوان عاملی برای جلوگیری از دفع رویان افزایش احتمال لانه گزینی مطرح است. هدف این تحقیق ارزیابی اثر ریتودرین خوراکی به عنوان مهار کننده انقباضات رحمی برای افزایش میزان لانه گزینی رویان در روش باروری آزمایشگاهی همراه با انتقال رویان بوده است. روش کار این کارآزمایی بالینی کنترل شده روی 100 بیمار کاندید IVF+ET انجام شد (50 نفر مورد و 50 نفر شاهد). پروتکل تحریک تخمک گذاری و پانکچر و انتقال رویان برای هر دو گروه یکسان بود. در گروه مورد، بعد از انتقال رویان، تجویز داروهای معمول: ASA، پروژسترون، فولیک اسید، اریترومایسین، به علاوه 200 میلی گرم ریتودرین خوراکی دوبار در روز برای یک هفته. در گروه شاهد فقط داروهای معمول ASA، پروژسترون، فولیک اسید، اریترومایسین تجویز شد. 12 روز پس از انتقال رویان آزمایش βHCG برای هر دو گروه مداخله و کنترل انجام و میزان حاملگی(میزان لانه گزینی) بر اساس اندازه گیری بتا اچ سی جی به عنوان معیار حاملگی و سونوگرافی برای مشاهده لانه گزیتی در هر گروه انجام شد. شرایط ورود به مطالعه: نداشتن سابقه بيماري سيستميك؛ سابقه ناباروري بيش از 5 سال؛ داشتن رحم نرمال؛ نازايي به علت عامل لوله اي؛ مردانه؛ آندومتريوزيس ؛ و به علت نامشخص؛ شرایط خروج از مطالعه: داشتن هرگونه بیماری سیستمیک قابل تشخیص

دانشگاه علوم پزشکی همدان، معاونت پژوهشی