مقایسه ی اثربخشی بالینی، میزان عود و عوارض دو روش درمانی استفاده از دیلتیازم موضعی و تزریق توکسین بوتولینیوم در درمان بیماران مبتلا به فیشر آنال مزمن

تعیین و مقایسه ی میزان اثربخشی بالینی، عود و عوارض جانبی دو روش درمانی تزریق توکسین بوتولینیوم و دیلتیازم موضعی در درمان فیشر آنال مزمن

کارآزمایی بالینی دارای دو گروه مداخله با روش نمونه گیری در دسترس، فاز 2 بر روی 60 بیمار.

با روش نمونه گیری در دسترس، تعدادی از بیماران مبتلا به فیشر آنال مزمن که به کلینیک جراحی شهرستان گناباد مراجعه می کنند، انتخاب می شوند. بیماران پس از دریافت اطلاعات لازم در مورد نحوه ی انجام هر دو روش درمانی به صورت آگاهانه یک گروه را انتخاب می کنند. در نهایت با استفاده از چک لیست های مربوطه که توسط بیمار و پزشک متخصص تکمیل می گردد، نتایج درمانی و عوارض دو روش بررسی و با هم مقایسه می شود.

سن بین ۱۸ تا ۸۰ سال، نداشتن نقص ایمنی، عدم ابتلا به بیماریهای التهابی روده و عدم ابتلا به سل، نداشتن فیشر آنال عودکننده و فیشر آنال پیچیده، نداشتن بدخیمی روده بزرگ، باردار نبودن، عدم واکنش و حساسیت به ماده ی دارویی

در گروه دیلتیازم(A) پماد دیلتیازم 2درصد به صورت موضعی در اطراف آنال روزی سه بار (هر 8 ساعت) به مدت یک هفته تجویز می شود. درگروه توکسین(B) 100 واحد بوتاکس در چهار دوز منقسم 25 واحدی در ساعت 3، 6، 9 و 12 در اسفنکتر داخلی آنال تزریق می شود.

اثر بخشی بالینی و بهبودی بیماری؛ میزان عود بیماری؛ میزان عوارض جانبی؛ طول مدت پاسخ دهی به درمان