مقایسه تأثیر پروپرانولول خوراکی با اکسی توسین و اکسی توسین به تنهایی بر مدت و نوع زايمان در زنان نخست زا با حاملگی طول کشیده

مقدمه :حاملگي طولاني باعث افزايش مشكلات مادري و مرگ و مير و عوارض جنيني مي شود. براي جلوگيري از اين عوارض و اداره حاملگي طولانی از راههاي مختلفي استفاده مي شود. مطالعه حاضر به منظور مقایسه تأثیر پروپرانولول خوراکی با اکسی توسین و اکسی توسین به تنهایی بر مدت و نوع زايمان در زنان نخست زا با حاملگی طول کشیده انجام گرفته است. مواد و روشها: اين مطالعه به صورت كارآزمايي باليني تصادفی دو سوكور بر روي 146زن باردار نخست زا، 35-18 سال; سن بارداری42-40 هفته; بدون تنگی لگن; نمره بیشاپ کمتر از 5; با مراقبت مطلوب در طی دوره بارداری; فشار خون کمتر از 90/140 میلیمتر جیوه; نبض110-60; شاخص توده بدنی نرمال ; کیسه آب سالم; وزن تخمینی جنین کمتر از 4000 گرم انجام شد. موارد خروج از مطالعه عبارت بودند از : پلی هیدرامنیوس; پرزانتاسیون غیرطبیعی; پره اکلامپسی; سابقه مشکلات شناخته شده طبی در حین و قبل از بارداری نظیر: آسم; بیماری قلبی-عروقی و متابوليك در زمان پذیرش. پس از محاسبه دقیق سن بارداری، نمونه ها در دو گروه پروپرانولول خوراکی و اکسی توسین و گروه اکسی توسین به تنهایی تقسيم شدند. در گروه اول( گروه اکسی توسین= 73 نفر)، اکسی توسین جهت القاء زایمان شروع شد.در گروه دوم( گروه پروپرانولول= 73 نفر)، ابتدا 20 میلی گرم پروپرانولول خوراکی تجویز و سپس اینداکشن شروع شد. هر دو گروه با روش همسان low dose اینداکشن شدند. مدت زمان رسیدن به انقباضات مطلوب زایمانی، طول مدت مرحله اول و دوم زایمان، نوع زایمان و آپگار نوزادادن در گروهها ثبت و آنالیز آماری با استفاده از نرم افزار spss انجام شد.

معاونت تحقیقات و فن آوری دانشگاه علوم پزشکی ایلام