اثربخشی مشاوره جنسی بر اساس مدل PLISSIT (اجازه، اطلاعات محدود، پیشنهادات خاص، درمان فشرده) بر کیفیت زندگی جنسی، شاخص عملکرد جنسی و رضایت جنسی زنان پس از زایمان

تعیین اثر مشاوره جنسی مبتنی بر پلیسیت بر مشکلات جنسی زنان پس از زایمان

کارآزمایی بالینی با گروه کنترل، با گروه های موازی، به صورت تصادفی است.

ابتدا لیست تمامی زنان 18 تا 45 ساله از طریق سامانه سیب مراکز بهداشتی درمانی شهرستان بابل که دو ماه تا یک سال قبل زایمان داشتند، تهیه شده و با هر یک از آنها تماس تلفنی برقرار خواهد شد. زنان واجد شرایط پس از کسب رضایت آگاهانه کتبی وارد مطالعه خواهند شد. ابتدا پرسشنامه های شاخص کیفیت زندگی جنسی، عملکرد جنسی و رضایت جنسی را تکمیل و سپس به صورت تصادفی در گروه های مداخله و کنترل قرار می گیرند.

زنان سنین 18 تا 45 سال که دو ماه تا یک سال پیش زایمان داشته اند، داشتن حداقل سواد ابتدایی، حداقل در 4 هفته گذشته فعالیت جنسی ثابتی با شریک زندگی خود داشته باشند. معیارهای خروج شامل اختلالات شدید روانپزشکی، سابقه سوء مصرف مواد مخدر، بیماری های مزمن پزشکی و استفاده از داروهایی که باعث اختلال عملکرد جنسی می شوند، تجربه یک رویداد استرس زا در سه ماه گذشته، تولد نوزاد نارس یا نوزاد با یکی از ناهنجاری های شناخته شده، مرگ نوزاد به هر دلیل است.

گروه مداخله مدل PLISSIT را بصورت آنلاین در 4 جلسه، ۲۵ تا ۳۰ دقیقه ای، یک بار در هفته به صورت متوالی دریافت می کنند. این مدل شامل 1)اجازه، به این معنی که مشتری باید آزادانه در مورد نگرانی های خود در زمینه جنسی صحبت کند. 2) اطلاعات محدود. درمانگر اطلاعات محدودی در مورد نگرانی های بیمار می دهد. 3) پیشنهادات انحصاری به بیمار پیشنهادات خاصی داده می شود تا بتواند مشکلات جنسی خود را مدیریت کند.4)درمان متمرکز. درمان روانی-جنسی توسط محقق و روانپزشک تیم انجام می شود. گروه کنترل هیچ نوع مداخله ای را دریافت نمی کنند و آنها تحت مراقبت روتین بارداری و پس از زایمان قرار خواهند گرفت.

کیفیت زندگی جنسی

نحوه تخصیص تصادفی زنان به یکی از دو گروه مورد مطالعه از روش تصادفی سازی بلوکی با اندازه بلوک 6 استفاده خواهد شد. سپس بر اساس پروتکل تصادفی سازی بلوکی (لیست تصادفی سازی با استفاده از برنامه آماری در محیط نرم افزار R نسخه 3.6.1)، شرکت کنندگان به یکی از دو گروه PLISSIT و گروه کنترل تقسیم می شوند. نسبت 1:1 به آنها اختصاص داده می شود تا محقق نتواند پیش بینی کند که فرد بعدی در کدام گروه در گروه مداخله یا کنترل در هر مرکز قرار می گیرد. شرکت کنندگان به دو گروه 36 نفره تقسیم می شوند.