بررسی تأثیر برنامه مبتنی بر معنادرمانی بر انگیزه‌های اقدام به خودکشی و تحمل پریشانی در بیماران اقدام‌کننده به خودکشی

تعیین تأثیر برنامه مبتنی بر معنادرمانی بر انگیزه‌های اقدام به خودکشی و تحمل پریشانی در بیماران اقدام‌کننده به خودکشی

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل است و بر روی 70 نمونه که با استفاده از روش تصادفی ساده در دو گروه 35 نفری کنترل و آزمون قرار داده شده است اجرا می شود. تصادفی سازی در این مطالعه با استفاده از جدول ارقام تصادفی صورت می گیرد

محیط پژوهش، بیمارستان‌های خورشید و فارابی شهر اصفهان است. نمونه مطالعه ما را بیماران اقدام‌کننده به خودکشی بستری در این مراکز تشکیل خواهند داد. جلسات برنامه معنادرمانی طی ۶ جلسه 45 دقیقه ای و در قالب گروه‌های هشت الی ده نفره بیماران برای گروه مداخله و به‌طور سه بار در هفته، توسط دانشجو و با نظارت و همراهی استاد راهنما در کلاس درس بخش انجام خواهد شد.

معیار ورود: بستری بودن با تشخیص خودکشی توسط روانپزشک، حداقل ۱۸ سال سن داشته باشد، معیار عدم ورود: ابتلا به اختلالات روانپزشکی نظیر اسکیزوفرنی و اسکیزوافکتیو و اسکیزوفرنیفرم و سو مصرف مواد. ابتلا بیمار به کم‌توانی ذهنی یا مشکلات شناختی تشخیص‌داده‌شده نظیر دمانس طبق مستندات پرونده بیماران که یادگیری بیمار را مخدوش کند.

گروه مداخله: جلسات برنامه معنادرمانی طی ۶ جلسه 45 دقیقه ای برای گروه مداخله و به‌طور سه بار در هفته، در کلاس درس بخش اجرا خواهد شد. گروه کنترل: هیچ برنامه آموزشی دریافت نخواهند کرد و در پایان، محتوای جلسات در اختیار اعضای گروه کنترل قرار می گیرد

انگیزه های اقدام به خودکشی؛ تحمل پریشانی

۷۰ نفر از بیمارانی که شرایط ورود به مطالعه را داشته باشند، انتخاب می شوند. سپس به صورت تصادفی در دو گروه ۳۵ نفری آزمون و کنترل تخصیص داده خواهند شد. تخصیص تصادفی نمونه ها در دو گروه آزمون و کنترل با استفاده از جدول اعداد تصادفی انجام می شود. جدول اعداد تصادفي مجموعه انبوهي از اعداد است كه بدون الگو و يا نظم مشخصی و به صورت كاملاً تصادفي توليد شده و به صورت جدول درآمده است. جهت استفاده از جدول اعداد تصادفي ابتدا پژوهشگر جهت خواندن اعداد جدول را از پيش تعيين می نمايد(مثلاً بالا، پايين، چپ و يا راست). همچنین اعداد برای گروه های مورد مطالعه در نظر گرفته می شود (به طور مثال اعداد زوج برای گروه مداخله و اعداد فرد برای گروه کنترل در نظر گرفته می شود). برای این کار پژوهشگر با چشم های بسته یکی از ارقام جدول اعداد تصادفی را انتخاب می کند. سپس با حرکت در يكي از جهات از پيش تعيين شده در جدول اعداد تصادفی ۳۵ عدد زوج و ۳۵ تا از اعداد فرد را انتخاب و بر کاغذ یادداشت می کند. تمامی اعداد انتخاب شده در یک جعبه قرار داده می شوند. هر یک از شرکت کنندگان در مطالعه یک کاغذ از داخل جعبه بر می دارند و بسته به اینکه عدد نوشته شده روی ان زوج یا فرد باشد در یکی از دو گروه آزمون یا کنترل قرار داده می شوند.