تأثیر بوپروپیون نسبت به دارونما بر کنترل خستگی ناشی از بیماری مولتیپل اسکلروزیس: کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور

تعيين اثر بوپروپیون نسبت به دارونما بر کنترل خستگی ناشی از بیماری مولتیپل اسکلروزیس

این یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دارای گروه کنترل دو سو کور فاز 3 می باشد که در آن بیماران واجد شرایط به صورت تصادفي به روش بلوك هاي تصادفي به دو گروه مداخله و کنترل تخصیص داده خواهند شد.

این مطالعه در بیمارستان بعثت شهر همدان بر روی 46 بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام خواهد شد. بیماران به صورت تصادفی به روش بلوك هاي تصادفي به گروههای مداخله و کنترل تخصیص داده خواهند. این مطالعه به صورت دو سو کور انجام خواهد شد.

شرایط ورود: سن 18 تا 65 سال مولتیپل اسکلروزیس شرایط عدم ورود: حاملگی یا شيردهي نارسایی کبدی یا کلیوی سابقه تشنج و صرع سابقه مصرف الکل سابقه اقدام به خودکشی

گروه مداخله: درمان روتین بعلاوه قرص بوپروپیون 75 میلی گرمی روزانه به مدت 3 روز سپس روزی دو بار به مدت 60 روز گروه کنترل: درمان روتین بعلاوه قرص دارونما (نشاسته) روزانه به مدت 3 روز سپس روزی دو بار به مدت 60 روز

پیامد اولیه: خستگی، کیفیت زندگی، نمره ناتوانی

بیماران به صورت تصادفی به گروه مداخله و کنترل به روش بلوك هاي تصادفي تخصیص داده می شوند. برای این منظور بلوکهای چهارتایی تهیه می شود که روی دو برگه نام مداخله و روی دو برگه دیگر نام مقایسه نوشته می شود. برگه ها روی هم ریخته شده و در ظرف قرار داده می شود و برای هر بیمار یک برگه بدون جایگذاری بیرون کشیده می شود. سپس چهار برگه به ظرف برگردانده می شود و این عمل تا رسیدن به حجم نمونه تکرار می شود.

شکل داروها و دارونما کاملاً یکسان است بنابراین بیمار از نوع مداخله اطلاعی نخواهد داشت. همچنین پزشک معاینه کننده بیماران از نوع مداخله اطلاعی نخواهد داشت. لذا مطالعه به صورت دو سو کور اجرا خواهد شد.