بررسی اثرات بیحسی ناشی از افزودن نیتروگلیسیرین به لیدوکائین در بی‌حسی منطقه‌ای وریدی در بیماران جراحی دست

در این کارآزمایی بالینی تصادفی دو سو کور 60بیمار تحت بیحسی منطقه ای وریدی در بیمارستان حضرت فاطمه مورد بررسی قرار گرفتند. به بیماران گروه کنترل (30 نفر ) یک دوز لیدوکایین به علاوه نیتروگلیسرین داده شد و به گروه دیگر (30 نفر ) بیماران فقط لیدوکائین داده شد. بیماران به صورت تصادفی ساده و بر اساس جدول تصادفی در دو گروه تقسیم شدند. بیمارانی که از نظر وضعیت کلینیکی در رده بندی انجمن بیهوشی آمریکا 1و2 که جهت اعمال جراحی دست و ساعد ( شامل پارگی تاندون‌های کف دست و پشت دست و ناحیه جلو و عقب ساعد ) کمتر از 90 دقیقه به مطالعه وارد شدند و بیماران با آنمی داسی شکل، سابقه‌ای از آلرژی به داروها، بیماری نقص آنزیم گلوکز 6 فسفات دهیدروژناز، بیماری رینود و سابقه سوء مصرف مواد مخدر و سن کمتر از 18 سال و بیشتر از 50 سال و شکستگی باز از مطالعه خارج ‌شدند. داروی بیحسی به صورت 3 میلی گرم برای هر کیلوگرم از لیدوکائین 2٪ که توسط آب مقطر تا رسیدن به لیدوکائین 40 میلیلیتر رقیق می ‌شد، در گروه کنترل تجویز می شد و در گروه نیتروگلیسیرین نیز از لیدوکائین 2٪ که 3 میلی گرم برای هر کیلوگرم از آن با آب مقطر به 40 میلیلیتر رسانده شده بود، همراه با 200 میکرو گرم نتروگلیسرین داده می ‌شد. در این مطالعه سرعت ایجاد بلوک حسی و حرکتی و زمان درد تورنیکه و نیاز به فنتانیل زمان ریکاوری از بلوک حسی و حرکتی و میزان درد و رضایت بیمار و جراح سنجیده شد. در نهایت آنالیز آماری در 60 بیمار با کمک نرم افزار SPSS نسخه 18 انجام شد.

دانشگاه علوم پزشکی تهران, معاونت پژوهشی دانشکده پزشکی