مقایسه کارایی فیکساسیون پیچ پدیکل با تقویت سیمان در مقابل بدون آن در درمان تنگی کانال نخاعی به دنبال جراحی فیوژن خلفی ستون فقرات ، برتری بر اساس تراکم استخوان: یک کارآزمایی بالینی- سه بازویی تصادفی باز.

ارزیابی اثربخشی فیکساسیون پیچ پدیکول با تقویت و بدون تقویت سیمان بر نتایج بالینی و رادیولوژیکی در بیماران استئوپروتیک، و همچنین تعیین اینکه آیا تقویت سیمان می‏تواند عملکردی مشابه با استخوان با تراکم طبیعی داشته باشد.

مطالعه مداخله‏ای تصادفی 3 بازویی موازی بدون کورسازی اما دارای گروه کنترل و حجم نمونه 92 بیمار همراه با پیگیری یک ساله بیماران است.

مطالعه حاضر بر روی 92 بیمار دارای معیارهای ورود و خروج در بیمارستان شهدای تجریش انجام خواهد شد. بیماران به دو گروه مداخله (T-score ≤-1.5) و یک گروه کنترل (T-score > -1.5) طبقه بندی می شوند. پس از آن، گروه مبتلا به پوکی استخوان تصادفی به گروهII-A بیماران استئوپروتیک + تحت فیکساسیون پیچ پدیکل بدون تقویت سیمان یا گروه II-B بیماران استئوپروتیک +تحت فیکساسیون پیچ پدیکل همراه با تقویت سیمان. مداخله توسط جراح به بیمار توضیح داده می شود و توسط یک جراح ارشد ستون فقرات انجام خواهد شد.

بیماران با سن بیشتر و مساوی 40 سال مورد تنگی کانال نخاعی و کاندید جراحی فیوژن خلفی ستون فقرات با استفاده از پیچ پدیکل عدم وجود سایر اختلالات مهره ای مانند تومورها یا عفونت‏ها-عدم ابتلا به بیماری‏های جدی مانند نارسایی احتقانی قلب و سیروز، اختلال در جذب کلسیم، بیماری هایپرپاراتیروئیدی -عدم وجود ناهنجاری های ستون فقرات از جمله دفورمیتی‏های ساژیتال و کرونال

گروه مداخله 1) بیماران با T-score ≤ -1.5 و تنگی کانال نخاعی که تحت فیکساسیون پیچ پدیکل بدون تقویت سیمان قرار می‌گیرند. گروه مداخله 2) بیماران با T-score ≤ -1.5 و تنگی کانال نخاعی که تحت فیکساسیون پیچ پدیکل با تقویت سیمان قرار می‌گیرند. گروه کنترل: بیماران با نمره T-score > -1.5 و تنگی کانال نخاعی که تحت فیکساسیون پیچ پدیکل بدون افزایش سیمان قرار می گیرند.

بررسی تغییرات امتیاز VAS قبل و بعد از مدت یک سال از جراحی و و همچنین ارزیابی پیامدهای رادیولوژیکی

رضایت آگاهانه از هر شرکت کننده قبل از ورود به مطالعه اخذ خواهد شد. بیمارانی که تمامی معیارهای ورود به مطالعه را دارا باشند و هیچ یک از معیارهای خروج را نداشته باشند، به طور متوالی وارد شده و بر اساس T-score در دو گروه طبقه بندی می شوند:گروه I غیر استئوپروتیک (T-score > 1.5) و گروه II استئوپروتیک (T-score ≤-1.5). پس از آن، گروه مبتلا به استئوپروز به صورت تصادفی توسط آمارگیر مطالعه بر اساس یک توالی تخصیص تصادفی توسط جدول اعداد تصادفی به یکی از گروه های مطالعه زیر تقسیم می شوند: گروه II-A استئوپروز بدون تقویت سیمان یا گروه II-B استئوپروز + تقویت سیمان. مداخله توسط جراح به بیمار توضیح داده می شود.