بررسي تاثير لمس بر بيقراري بيماران تحت تهويه مکانيکي

هدف اين مطالعه تعيين تاثير لمس بر بيقراري بيماران تحت تهويه مکانيکي ميباشد. معيار ورود به مطالعه: بيمار60-30 ساله هوشياري كه به علت مشكلات تنفسي حاد تحت تهويه مكانيكي قرار گرفته، در صورتي كه دچار بيقراري شود، با معيار ريچموند ميزان بيقراري او مورد بررسي قرار ميگيرد. در صورتي كه ميزان بيقراري با اين معيار 2+ تا 4+ باشد، معيار ورود به مطالعه را دارد. معيار خروج از مطالعه: در صورتي که بيمار پس از انجام اقدامات اوليه پرستاري آرام شده و رفتار بيقراري کنترل شود و يا به هر دليلي از دستگاه تهويه مکانيکي جدا شوند، از مداخله حذف مي گردد. جامعه مورد مطالعه: بيماران بستري در بخش مراقبتهاي ويژه در بيمارستان دي تهران مي باشند كه واجد شرايط ورود به مطالعه باشند. حجم نمونه: 30 بيمار بررسي مي شوند. نوع مداخله و زمان آن و پيامدهاي اوليه: اعمال مداخله به دو صورت كه توالي آنها به صورت تصادفي انتخاب خواهد شد. مداخله اول: با ايستادن کنار بيمار و استفاده از لمس به شکل تماس کف دست درمانگر با پشت مچ دست بيمار (طوري که انگشتان مداخله گر در قسمت داخلي ساعد بيمار به هم نزديک شوند) و بدون اعمال فشار، لمس به مدت پنج دقيقه انجام مي شود. مداخله بعدي: پرستار فقط در كنار بيمار به مدت پنج دقيقه، بدون لمس كردن او مي ايستد. قبل و بعد از اعمال هر مداخله نمره هاي بيقراري بيمارارزيابي و ثبت مي گردد.

دانشگاه علوم پزشكي سمنان