بررسی تاثیر برنامه خودمدیریتی بر خودکارآمدی و رضایتمندی از زندگی بیماران مبتلا به ضایعات نخاعی

هدف: تعیین تاثیر برنامه خود مدیریتی بر خودکارآمدی و رضایتمندی از زندگی بیماران مبتلا ضایعات نخاعی. طراحی: این مطالعه یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی می باشد که بر روی 66 بیمار مبتلا به ضایعات نخاعی انجام می شود. جامعه مطالعه: شامل بیماران مبتلا به ضایعات نخاعی مراجعه کننده به مرکز حمایت از معلولین ضایعات نخاعی ایران که واجد معیارهای ورود به مطالعه باشند. معیارهای ورود به مطالعه شامل: سن 65-18 سال؛ سابقه ابتلا به ضایعه نخاعی بین 3 ماه تا 6 سال؛ ابتلا به آسیب نخاعی که منجر به پاراپلژی شده باشد؛ نداشتن مشكل در برقراري ارتباط (مانند ناشنوایی و نابینایی)؛ امکان برقراری تماس تلفنی. معیارهای خروج از مطالعه شامل: عدم تمایل به شرکت در ادامه مطالعه؛ بدتر شدن وضعیت بیماران که مانع شرکت آنها در ادامه برنامه شود. روش انجام: در ابتدا روش نمونه گیری به صورت در دسترس و بر مبنای معیارهای ورود به مطالعه و از بین بیماران مبتلا به ضایعات نخاعی مراجعه کننده به مرکز حمایت از معلولین ضایعات نخاعی ایران انجام می گیرد، سپس تخصیص تصادفی بیماران به دو گروه مداخله و کنترل با استفاده از جدول اعداد تصادفی انجام می گیرد. مداخله:گروه کنترل، مراقبت های معمولی را دریافت می کنند. در گروه مداخله برنامه خودمدیریتی بر اساس پنج مهارت اصلی خودمدیریتی اجرا می شود. هر دو گروه قبل از مداخله پرسشنامه های خودکارآمدی مورونگ (MSES) و رضایت از زندگی (SWLS) را تکمیل می کنند. در بیماران گروه مداخله جلسات خودمدیریتی به صورت 4 جلسه 2 ساعته و دو بار در هفته اجرا می شود. پس از اتمام مداخله، برنامه پیگیري تلفنی به مدت 12 هفته به صورت هفته ای یکبار توسط پژوهشگر براي نمونه ها انجام می گیرد. پیامدهای اولیه مطالعه: خودکارآمدی و رضایتمندی از زندگی می باشند.

دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی تهران