بررسی تاثیر نالوکسان داخل عضلانی در مقایسه با انفوزیون وریدي نالوکسان در بیماران با بیش مصرفی متادون، یک کارآزمایی بالینی

تعیین اثرات، عوارض، فواید و سهولت تجویز نالوکسان به صورت عضلانی

کار آزمایی بالینی تصادفی دارای گروه کنترل موازی، بررسی برتری، یک سویه کور. تصادفی سازی در دو مرکز صورت خواهد گرفت. گروه مداخله تجویز عضلانی نالوکسان و گروه کنترل تجویز انفوزیون وریدی که به شکل تصادفی بر روی نمونه های در دسترس صورت خواهد گرفت. حجم نمونه بر اساس یه مطالعه پایلوت بر روی ۱۵ بیمار در هر گروه صورت گرفت که نشان داد آپنه-نارکوز مجدد در ۲۰٪ موارد مشاهده شده که با در نظر گرفتن قدرت ۸۰٪، الفای ۵٪، ۱۹۹ بیمار در هر گروه مورد نیاز خواهد بود.

بیماران در دو مرکز ریفرال گرگان و تهران در یکی از دو گروه درمان عضلانی یا وریدی نالوکسان قرار گرفته و مداخلات درمانی بر روی آنها انجام می شود. بجز تحلیل گر مطالعه کلیه افراد در تحقیق از نوع مداخله به دلیل شرایط تزریق مطلعند (یک سویه کور) در هر دو گروه بیماران نالوکسان اولیه را به شکل وریدی دریافت کرده و برای دوز نگهدارنده یا دو سوم نالوکسان را در ساعت به شکل وریدی گرفته و یا بر اساس این دو سوم دوز مقدار دارو را به شکل عضلانی و هر ۴ ساعت در یکی از چهار گروه چهار دهم، هشت دهم، یک و دو دهم و یا یک و شش دهم میلی گرم دریافت خواهند کرد.

شرایط ورود: بیش مصرفی متادون به شکل داروی غالب، سن بالای ۱۸ و کمتر از ۶۰، بدون بیماری زمینه ای، پاسخ اولیه کامل به نالوکسان، وابستگی به مخدر شرایط خروج: عدم رضایت

تزریق نالوکسان عضلانی در گروه مورد و انفوزیون وریدی نالوکسان در گروه کنترل. متغیرهای مطالعه به بررسی اختلافات بدست آمده در این دو روش مداخله تزریق نالوکسان خواهد پرداخت.

نارکوز مجدد: سندروم محرومیت: انتوباسیون: طول مدت بستری بیمارستانی

فقط آنالیزور اطلاعات آماری از گروهها بی اطلاع است. بیماران، ارزیابان، پزشکان و پرستاران به دلیل تجویز مختلف دارو (عضلانی یا وریدی) از نوع مداخله اگاهی دارند