مقایسه اثربخشی ژل موضعی اکسی بوتینین 10% و آلومینیوم کلراید 20% در مبتلایان به تعریق بیش از حد اولیه

با مقایسه اثر بخشی ژل موضعی اکسی بوتینین 10% و آلومینیوم کلراید 20% در مبتلایان به تعریق بیش از حد اولیه، می توان در جهت انتخاب روش درمانی موثرتر برای درمان این بیماری و کمک به کاهش عوارض ناشی از این بیماری اقدام کرد.

این مطالعه، یک مطالعه یک سوکور فاز 4 است که شامل 30 بیمار می شود. بیماران مورد مطالعه، افراد مبتلا به هیپرهیدروز کف دست و اگزیلا هستند که شرایط ورود به مطالعه را دارند

مطالعه حاضر یک کارآزمایی بالینی یک سو کور می باشد.تعداد 30 نفر از بیماران مبتلا به هیپرهیدروز اولیه مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان افضلی پور کرمان، در هر سمت از بدن به طور رندوم تحت درمان با داروی A or B برای دوماه، و به میزان یکبار در روز قرار می گیرند. در ابتداو انتهای مطالعه، تست ید-نشاسته،درجه بندی مقیاس شدت بیماری تعریق بیش از حد(HDSS)، شاخص کیفیت زندگی(DLQI)،بررسی شدت عوارض ومیزان رضایت بیماران طی یک پرسشنامه ارزیابی می شود. پزشک بررسی کننده میزان اثربخشی درمان، از نوع درمان انجام شده در دوسمت بدن، مطلع نیست

معیار ورود: مبتلایان به تعریق بیش از حد اولیه ناحیه کف دست و زیر بغل با شدت 3 و بالاتر و سن 18-60 معیار خروج: درمان یونتوفورزیس، تزریق سم بوتولینم یا داروهای موضعی ضد تعریق و سمپاتکتومی در 6 ماه گذشته، زنان باردار و شیرده،هیپرهیدروز ثانویه، سندروم شوگرن یا سندروم سیکا و حساسیت به نمک های آلومینیوم

این یک مطالعه split است. یک سمت بدن بیمار تحت درمان با داروی اول و سمت دیگر تحت درمان با داروی دوم قرار می گیرد. دو ظرف دارو که یکی حاوی ژل موضعی اکسی بوتینین 10% و دیگری حاوی آلومینیوم کلراید 20% می باشد

شدت بیماری، رتبه بندی HDSS و DLQI، محل درگیری و عوارض بیماری

انجام مطالعه به صورت یک سو کور است. بدین ترتیب که فرد ارزیابی کننده پیامد در مورد محتوای داروی مصرفی در هر سمت از دست اطلاعی ندارد و فقط میزان اثربخشی هر سمت را بررسی و با سمت دیگر مقایسه میکند