بررسی اثر بخشی و عوارض درمان آلوپسی آندروژنتیک با الگوی مردانه با ماینوکسیدیل خوراکی و مقایسه با فرم موضعی دارو در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان رازی در سال 1401-1402

اهداف اصلي طرح : بررسی اثر بخشی و عوارض درمان آلوپسی آندروژنتیک با الگوی مردانه با ماینوکسیدیل خوراکی و مقایسه با فرم موضعی دارو

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی ، یک سویه کور ، تصادفی شده، فاز 3 بر روی 50 بیمار. بیماران بصورت تصادفی براساس block randomization وارد یکی از دو گروه می شوند .

قبل از درمان نواحی از سر که کمترین تراکم مو را دارد در قسمت فرونتال و ورتکس و تمپورال با تتو توسط درماتولوژیست روی اسکالپ مشخص میشود و قبل از شروع و در فواصل درمانی و بعد از آن نیز تعداد موها را در همان منطقه با استفاده از تریکوسکوپی محاسبه می کنیم و با تهیه عکس از بیماران، مقایسه صورت می گیرد. ناحیه مشخص شده در ناحیه حداقل تراکم انتخاب می شود و در نواحی کاملا بدون مو از حاشیه منطقه بدون مو استفده می شود.شرکت کنندگان در مدت پژوهش، هر یک ماه به مدت 3 ماه و سپس 6 ماه بعد از شروع درمان از نظر پارامترهای بیومتریک مورد بررسی قرار می گیرند، که جهت بررسی ضخامت، تراکم و تعداد موهای ولوس و ترمینال از تریکوسکوپی استفاده می شود.

شرایط ورود: • سن بالاتر از 18 سال • تشخیص AGA براساس معاینه بالینی و تریکوسکوپی • جنس مرد • الگوی ریزش موی مردانه گرید 3 تا 5 بر اساس طبقه بندی همیلتون شرایط عدم ورود: • در صورت درمان های دیگر جهت ریزش مو در 3 ماه گذشته • مصرف الکل و مواد مخدر • فشار خون بالا • بیماری قلبی • حساسیت به دارو های مطالعه • اختلال شدید کبدی و کلیوی • درمان همزمان با سایر درمان های AGA

گروه کیس: بیمارهایی که ماینوکسیدیل خوراکی با دوز 2.5 میلی گرم تا حداکثر 5 میلی گرم روزانه دریافت می کنند و اثر بخشی و عوارض دارو در آنها بررسی خواهد شد. گروه کنترل: بیمارهایی که ماینوکسیدیل موضعی در ناحیه اسکالپ استفاده می کنند و اثر بخشی و عوارض در آنها بررسی خواهد شد

تاثیر مثبت ماینوکسیدیل خوراکی با دوز کم و بدون عارضه در درمان ریزش موی آندروژنتیک

در مطالعه انجام شده روش تصادفی سازی ساده انجام شد : در این روش از مدلهای تصادفی سازی ساده مثل شیر یا خط , استفاده از جدول اعداد تصادفی و يا استفاده از روش های تصادفی سازی كامپیوتری استفاده می کنیم و هر مراجعه کننده را مثلا با انداختن سکه ,شير و خط كردن در گروه مداخله یا کنترل قرار می دهیم . از مزایای این نوع تصادفی سازی آن است که نوع درمان تخصیص یافته در دو گروه کاملا غیر قابل پیش بینی است و بر طبق تئوری احتمالات می توان تضمین نمود که در یک تعداد زیاد حجم نمونه مطالعه در گروه مداخله و کنترل مانند هم خواهد بود . همچنین اجرای این روش بسیار ساده است

شرکت کنندگان پس از ورود به مطالعه اطلاع ندارند که در گروه کیس هستند یا کنترل اما پزشک از این موضوع اطلاع دارد