بررسي تاثير اکسيژن موضعي با فشار بالا بر ميزان بهبودي زخم بستر

این مطالعه با هدف تعيين تاثيراکسيژن موضعي با فشاربالا بر ميزان بهبودي زخم بستر انجام گردید. در یک کارآزمائی بالینی یک سویه کور تصادفی 100 بيمار با قرعه كشي براي هر فرد در فاصله سالهای 1384 الی 1386 در بخشهاي ICU، اعصاب و ارتوپدي بيمارستانهاي کوثر، بوعلي و شهيد رجايي قزوين در يكي از دو گروه روش روتین مراقبت زخم بستر يا اكسيژن موضعي با فشار بالا قرار گرفتند. (50 نفرگروه كنترل و 50 نفر گروه شاهد) معیارهای ورود به مطالعه شامل زخم فشاري درجه 1-4 مطابق گروه ملي تعريف زخم فشاري و رضايت شخصي بيمار يا همراه او بود. معيارهاي خروج از مطالعه، آسيب مشخص عروقي نظير بيماري بورگر بود. درگروه کنترل تنها مراقبت روتین انجام شد، ولی در گروه تجربی علاوه بر مراقبت روتین، اکسيژن موضعي توسط سوند با فشار بالا به ميزان 10 ليتر و به مدت 20 دقيقه، سه نوبت در روز تجويز شد. پیامد اولیه مساحت زخم بر اساس سانتی متر مربع بود که قبل از مداخله و هر 48 ساعت (حد اکثرتا 4 هفته) پس از شروع مطالعه اندازه گیری گردید.

دانشگاه علوم پزشكي قزوين