تاثير افزودن انفوزيون رميفنتانيل به انتونوکس بر درد زايمانی در فاز فعال مرحله اول زايمان در مادران باردار

در این مطالعه به منظور کاهش درد زایمان 30 مادر باردار به صورت دو سو کور و متقاطع شرکت میکنند نمونه گیری از مادران باردار ترم ASAI با عدم سابقه مصرف مخدر و سيگار و همچنين عدم مصرف مزمن داروهای مسکن استروئيدی و نان استروئيدی، و نمای سفاليک و بدون هيچگونه عوارض مامايی که در فاز فعال زایمان بودند (دیلاتاسیون 4-8 سانتی متر) و به مرکز آموزشی درمانی شهيد بهشتی اصفهان به منظور انجام زايمان طبيعی مراجعه نمودند انجام می شود.. بيمارانی که به هر علت فاقد يکی از دوره‌های تداخلی باشند ( رميفنتانيل – انتونوکس) از مطالعه حذف می گردند. مادران به روش تصادفی به دو گروه 15 نفره تقسیم شده و بمنظور کاهش درد زایمان، گروه اول در 30 دقیقه نخست تحت درمان با داروی انتونوکس و پلاسبو قرار گرفته و گروه دوم در این فاصله زمانی تحت درمان با رمیفنتانیل و انتونوکس قرار گرفتند. سپس بمدت 15 دقیقه دارویی دریافت نکرده و پس از این زمان در 30 دقیقه دوم، نوع داروی مصرفی در هر گروه عوض شده وگروه اول تحت درمان با رمیفنتانیل و انتونوکس و گروه دوم تحت درمان با انتونوکس + پلاسبو قرار داده شدند. .در این مطالعه از رمی فنتانیل به صورت وریدی با دوز بارگیری 0.25 میکروگرم به ازای هر کیلوگرم انفوزیون وریدی به میزان 0.025 میکروگرم به ازای هر کیلوگرم در دقیقه از محلول 0.5 میکروگرم در هر سی سی به مدت 30 دقیقه ادامه می یابد.در طول دوره تجویز وریدی از انتوتوکس به صورت استنشاقی توسط مادران باردار استفاده می شود.در هر کدام از گروه‌ها پس از يک دوره زمانی 30 دقيقه‌ای انفوزيون دارو و يا دارونما قطع و پس از گذشت 15 دقيقه از قطع تجويز وريدی، انفوزيون و بارگيری با محلول گروه ديگر ( R به جای P و بالعکس) مجددا به مدت 30 دقيقه ادامه می‌يابد. محلول‌ها توسط فردی به غير از پژوهشگر در سرنگ‌های مشابه آماده و کدگذاری می‌شود به طوريکه پژوهشگر از محتويات سرنگ‌ها بی‌اطلاع است. مادران باردار از نظر شدت دردهای رحمی بعد از هر انقباض و تعداد ضربان قلب و فشار خون و اشباع اکسیژن خون و تعداد ضربان قلب جنین هر 5 دقیقه ارزیابی میگردد.

دانشگاه علوم پزشکی اصفهان