بررسی تاثیر تکارتراپی و لیزر پرتوان بر درمان نقاط ماشه ای عضله تراپزیوس فوقانی

بررسی تاثیر لیزر پر توان و تکارتراپی روی شدت درد، شاخص ناتوانی گردن و میزان حرکت گردن بیماران مبتلا به تریگر پوینت عضله تراپز فوقانی

کارآزمایی بالینی دارای دو گروه مداخله و گروه کنترل، با گروه های موازی ، یک سویه کور ، تصادفی شده، برروی 48 بیمار، برای تصادفی سازی از روش بلوکی استفاده شد.

این مطالعه با شرکت داوطلبانه افراد مبتلا سندرم درد مایوفاشیال (تریگر پوینت ) عضله تراپز فوقانی در کلینیک فیزیوتراپی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی همدان انجام خواهد گرفت. روش نمونه گیری در این پژوهش به صورت نمونه گیری آسان انجام می شود. نمونه ها به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم می شوند. گروه اول تحت درمان با تکار و درمان روتین فیزیوتراپی، گروه دوم تحت درمان با لیزر پرتوان و درمان روتین فیزیوتراپی و گروه کنترل نیز تحت درمان روتین فیزیوتراپی قرار می گیرند. هیچ یک از بیماران از گروهبندیها و نوع مداخله اطلاعی ندارند.

سن 18 تا 40 سال، وجود تریگر پوینت و باند سفت در عضله تراپز فوقانی بر اساس نظر سایمون و همکاران

گروه تکار تراپی: تکار تراپی از هردو حالت خازنی و مقاومتی به مدت 12 دقیقه برای 5 جلسه در هفته و در مجموع 10 جلسه در ناحیه درد روی تراپز استفاده خواهد شد گروه لیزر پر توان: لیزر پرتوان با طول موج 810 و 980 نانومتر و توان 15 وات به مدت 5 جلسه در هفته و در مجموع10جلسه در ناحیه درد روی تراپز استفاده خواهد شد گروه کنترل: فیزیوتراپی روتین برای 5 جلسه در هفته و در مجموع 10 جلسه در ناحیه درد روی تراپز استفاده خواهد شد

شدت درد، شاخص ناتوانی گردن و دامنه حرکتی گردن

افراد به صورت روش تصادفی سازی ساده با کمک قرعه کشی در یکی از سه گروه مطالعه قرار می گیرند. پژوهشگر به هر یک از افراد جامعه یک کُد یا شماره مخصوص مى‌دهد. سپس شماره هر یک از آنها را روى کاغذ یا مقواى کوچکى یادداشت مى‌نماید؛ آنگاه آنها را در داخل کیسه یا ظرفى مى‌ریزد و بهم مى‌زند. سپس مهره‌ها را یکى یکى خارج کرده، شماره آنها را یادداشت مى‌نماید و این کار را آنقدر ادامه مى‌دهد تا به تعداد حجم نمونه شماره برگزیند. از پاکت نامه های غیر شفاف نیز برای پنهان سازی تخصیص تصادفی سازی استفاده می شود.

هیچ یک از افراد شرکت کننده از نوع مداخه اطلاعی نخواهند داشت.