مقایسه میزان نیاز به اوپیوئید و شدت درد پس از جراحی های فک تحتانی در انفوزیون حین جراحی و تزریق بولوس حین اکستوباسیون دکسمدتومدین : یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده

مقایسه میزان نیاز به اوپیوئید و شدت درد پس از جراحی های فک تحتانی در انفوزیون حین جراحی و تزریق بولوس حین اکستوباسیون دکسمدتومدین : یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده

یک کار آزمایی بالینی با گروه های مداخله ی موازی، دو سویه کور، تصادفی شده ، بر روی ۴۰ بیمار. روش نمونه گیری به صورت تصادفی می باشد. تصادفی سازی با استفاده از جدول اعداد تصادفی نرم افزار Random allocation Software است.

از میان بیماران مراجعه کننده به بخش جراحی فک و صورت بیمارستان امام رضا تبریزکه کاندید جراحی مندیبل هستند، در مطالعه شرکت می کنند. بیماران به صورت تصادفی در یکی از گروهها قرار می گیرند. درگروه اول بعد از اتمام جراحی و قبل از اکستوباسیون داروی دکسمدتومیدین به میزان 5.0 میلیگرم/کیلوگرم انفوزه خواهد شد ودر گروه دوم دقیقا مانند گروه اول اما به روش بولوس تزریق خواهد شد. شدت درد در حین ریکاوری، ساعات اول، دوم، چهارم، ششم، دوازدهم و بیست و چهارم پس از ترخیص از ریکاوری به کمک VAS اندازه گیری خواهد شد. همچنین تعداد دفعات مورد نیاز به داروی اوپیوئید در صورتی که شدت درد بیماران بالاتر از 5 باشد، ثبت خواهد شد. محقق از وجود دو نوع درمان آگاه است اما نمیداند که در هر گروه کدام روش دارو را دریافت کرده است. آنالیز کننده داده ها از نوع مداخله آگاهی ندارند.

معیار ورود: کاندید جراحی مندیبل، طول مدت جراحی کمتر از 4 ساعت معیار خروج: حساسیت به دکسمدتومیدین، عدم همکاری درمطالعه

مداخله 1 : تزریق انفوزیون داروی دکسمدتومیدین بعد از جراحی مداخله 2: تزریق بولوس داروی دکسمدتومیدین بعد از جراحی

میزان درد؛ تعداد دفعات نیاز به اپیوئید

از بین بیماران مراجعه کننده به بخش جراحی فک و صورت بیمارستان امام رضا تبریز که واجد شرایط مطالعه باشند، نمونه گیری تصادفی انجام خواهد شد. روش تصادفی سازی ساده و واحد آن فردی است. ابزار ما برای تصادفی سازی جدول اعداد تصادفی است. بر این اساس، نوع درمان با کد A (انفوزیون) و B (بولوس) مشخص شده و در داخل پاکت های مهر و موم شده قرار می گیرد. سپس پاکت ها در یک کیسه قرار می گیرند و مخلوط می شوند. سپس به صورت تصادفی از کیسه انتخاب شده و با مشاهده کد، درمان به بیمار داده می شود. هیچ یک از بیماران در مورد درمان بیمار دیگری مطلع نمی شوند.

این مطالعه به صورت دو سو کور می باشد. تزریق توسط متخصص بیهوشی انجام خواهد شد. محققی که ارزیابی را انجام خواهد داد نسبت به نوع مداخله انجام شده اطلاع نخواهد داشت. همچنین فرد آنالیز کننده داده ها نیز از نوع مداخله بی اطلاع خواهد ماند.