مقایسه ی نقش تمرینات عضلات تنفسی دمی با بار گذاری آستانه ای ، با و بدون بیوفیدبک، بر عملکرد ریوی، ظرفیت عملکردی و کیفیت زندگی بیماران ، در فاز بستری قبل و بعد از جراحی بای پس عروق کرونری

مقایسه ی تاثیر تمرین عضلات تنفسی دمی با بارگذاری آستانه ای ، با و بدون بیوفیدبک تنفسی ، بر ظرفیت تنفسی و عملکردی بیماران در فاز بستری، قبل و بعد از جراحی گرافت بای پس عروق کرونر قلبی

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروههای موازی، یک سویه کور، تصادفی شده به روش بلوکی و طبقه بندی، بر روی 50 بیمار.

بیماران کاندید جراحی CABG در بیمارستان، با رضایت آگاهانه از نحوه ی انجام مداخلات در تمام گروهها، اما بدون اطلاع از نحوه ی گروه بندی و با فاصله ی فیزیکی مناسب بین گروهها، و به صورت یک سویه کور وارد مطالعه می شوند. گروه اول، 30 سیکل از تمرینات تنفسی دمی آستانه ای را در لود 30 درصد، با فیدبک بینایی تنفسی و فیزیوتراپی تنفسی معمول، دو بار در روز، از روز قبل از عمل تا زمان ترخیص، انجام می دهند. گروه دوم، مداخله مشابه گروه اول ولی بدون فیدبک بینایی و در گروه کنترل تمرینات به صورت پلاسبو و همراه فیزیوتراپی تنفسی معمول انجام می شود.

بیماران بزرگسال کاندید جراحی CABG، بین سنین 50 تا 80 سال، در کلاس عملکردی قلب 1 و 2، و بدون بیماری زمینه ای تنفسی و جراحی قلبی قبلی، به مطالعه وارد خواهند شد. بی ثباتی هموداینامیک یا نیاز به مداخله ی جراحی مجدد ، سبب خروج از مطالعه می گردد.

گروه مداخله اول: تمرینات تنفسی دمی، با بیوفیدبک تنفسی و فیزیوتراپی تنفسی معمول. گروه مداخله ی دوم: مشابه گروه اول و بدون بیوفیدبک تنفسی. گروه کنترل: تمرینات تنفسی دمی به صورت پلاسبو، به همراه فیزیوتراپی تنفسی معمول.

قدرت عضلات تنفسی دمی; جریان هوای دمی; ظرفیت عملکردی ساب ماکسیمال

در این مطالعه به طور کلی 3 گروه مداخله در نظر گرفته ایم. و برای تصادفی سازی از روش stratified و بلوکی استفاده می کنیم. در ابتدا با استفاده از تکنیک stratified و با در نظر گرفتن فاکتورهای زمینه ای شامل سن (در دو گروه سنی میانسال و مسن)، جنس (مرد و زن) و کلاس عملکردی قلب (بدون علامت و خفیف)، به طور کلی 8 طبقه در نظر می گیریم. سپس با توجه به حجم نمونه ها و به منظور ایجاد توازن در نمونه های تخصیص یافته به هر یک از گروههای مورد مطالعه ، در هر طبقه، بلوک های 3 نفره شامل 3 بیمار در نظر می گیریم، و با استفاده از ابزار جدول اعداد تصادفی ، هر یک از 3 بیمار را به صورت رندوم به یکی از گروهها اختصاص می دهیم. به این صورت که اگر اعداد 1،2 و 3 بود به گروه 1، اگر 4،5 و 6 بود به گروه 2، و اگر 7،8 و 9 بود به گروه 3 تخصیص پیدا می کند.

به نمونه ها ی شرکت کننده در این مطالعه ، 3 روش درمانی به طور کامل توضیح داده خواهد شد و همچنین آنها مطلع می شوند که به یکی از این 3 گروه تخصیص خواهند یافت، اما در مورد نحوه ی تصادفی سازی و تخصیص به گروهها، توسط محقق و سایر مراقبین سلامت اطلاعی پیدا نمی کنند. سپس مداخله و ارزیابی در گروههای مختلف در اطاق های جداگانه، صورت می گیرد و زمانی که نمونه ها در بخش ویژه هستند، فاصله ی بین تخت ها و مانع بین آنها به گونه ای تنظیم می شود که امکان تبادل اطلاعات بینایی و شنوایی ، و نحوه ی انجام مداخله، بین گروههای مختلف، برای آنها وجود نداشته باشد. همچنین طراحی مداخله به گونه ای است که در هر سه گروه ، نمونه ها مداخله ی مورد نظر را به همراه درمان معمول دریافت می کنند، که در گروه پلاسبو، مداخله بدون ایجاد لود و بنابراین بی اثر می باشد.