مقايسه تاثير تجويز متفورمين و پيوگليتازون بر سطح پلاسمايي دو ساعته Active Ghrelinپ از OGTT در مبتلايان ديابت نوع 2 مراجعه كننده به درمانگاه ديابت بيمارستان امام خميني (ره) در نيمه دوم سال 1389

در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفي شده 60 بيمار ديابتي نوع 2 بالای 30 سال ، از بين بيماران تازه شناخته شده تحت درمان با رژيم غذايي و ورزش و یا از بین بيماران تحت درمان با سولفونيل اوره که کنترل قند خون مناسب نداشته (HbA1c>7%) و فاقد بیماریهای کبدی و کلیوی شدید باشند، پس از اخذ رضايت نامه در مطالعه وارد مي شوند. در ابتداي ورود براي تمامي بيماران سن، قد، وزن و دور كمر و فشار خون پايه اندازه گيري مي شود. بيماران به صورت تصادفي در دو گروه متفورمين و پيوگليتازون قرار مي گيرند. در بدو ورود به مطالعه از همگي بيماران يك تست OGTT استاندارد با تجويز 75 گرم گلوكز خوراكي پس از 8 ساعت ناشتا بودن به عمل مي آيد و نمونه هاي خون (حدود CC 10 خون) در فواصل 0، 60 و 120 دقيقه بعد از تجويز گلوكز گرفته مي شود. سپس داروهاي بيماران در هر گروه، تجويز مي شود؛ پس از 3 ماه از طی دوره درمانی OGTT مجدداً تکرار می شود. متغير وابسته اصلي در اين مطالعه سطح گرلين دو ساعت پس از OGTT مي باشد كه پيش از شروع مطالعه و پس از 3 ماه تجويزداروهاي مطالعه سنجیده می‌شود.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران