تاثير تجویز آهن وریدی و خوراکی بر میزان پاسخ دهي به اریتروپويتين صناعی در افزايش هموگلوبين بيماران همودياليزی

این مطالعه برای مقایسه تاثیر آهن وریدی (ونوفر) و خوراکی بر افزايش هموگلوبين در پاسخ به اریتروپویتین صناعی در بیماران همودیالیزی انجام شده است. در این کارآزمایی بالینی یک سوکور دارای گروه کنترل، 42 بیمار همودیالیزی با هموگلوبين کمتر 10 گرم در دسی لیتر پس از هفت هفته درمان با 2000 واحد اريتروپويتين زير جلدي (هفته ای سه نوبت پس از پایان هر جلسه دیالیز) با روش نمونه گیری آسان انتخاب شدند. حداقل شش ماه سابقه همودیالیز برای ورود به مطالعه ضروری بود. بدخیمی های مغز استخوان، شواهدی از عفونت مزمن، شواهدی از خونریزی قابل توجه (کاهش هموگلوبین به میزان بیش از 2 گرم در دسی لیتر در طول سه ماه گذشته)، هموگلوبینوپاتی ها و سندرم میلودیسپلاستیک سبب خروج نمونه ها از مطالعه می شد. یک هفته پس از تزريق آخرین دوز اريتروپويتين، اندازه گيري های پایه سطح سرمی هموگلوبین، فریتین و اشباع آهن صورت گرفت. سپس این بیماران با تخصیص تصادفی به دو گروه آهن خوراکی و آهن تزریقی تقسیم شدند. برای گروه آهن خوراکی روزانه یک قرص 50 میلی گرمی فروس سولفات تجویز شد و بیماران گروه دیگر هفته ای سه نوبت ونوفر به میزان 100 میلی گرم پس از پایان هر جلسه دیالیز به مدت هفت هفته دریافت کردند و در طول این مدت نمونه های هر دو گروه 2000 واحد اريتروپويتين (هفته ای سه بار پس پایان هر جلسه دیالیز) به روش زير جلدي تجویز شد. در نهایت پس از درمان هموگلوبین، فریتین و اشباع آهن مورد ارزیابی مجدد قرار گرفتند.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی گلستان