بررسی اثر تمرینات عصبی-عضلانی پیشرونده به تنهایی و به همراه سوزن خشک نقاط ماشه ای عضلات پرونئال بر وضعیت عملکردی، ثبات پاسچرال و فعالیت عضلانی اندام تحتانی حین اجرای تکلیف پرش-فرود در ورزشکاران دچار بی ثباتی مزمن مچ پا

بررسی اثر تمرین درمانی به تنهایی و به همراه سوزن خشک نقاط ماشه ای عضلات پرونئال بر فعالیت عضلانی اندام تحتانی حین اجرای تکلیف پرش-فرود در ورزشکاران دچار بی ثباتی مزمن مچ پا

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی، تصادفی شده، بر روی ۶۰ بیمار. برای تصادفی سازی از روش بلوک های جایگشتی استفاده می شود.

گروه کنترل: شرکت کنندگان در این گروه، ۲جلسه در هر هفته تمرینات پیشرونده ی عصبی-عضلانی به مدت ۶ هفته متوالی را انجام خواهند داد. گروه مداخله اول: داوطلبان این گروه علاوه بر تمرینات مشابه گروه کنترل، به مدت ۶ هفته متوالی، یک جلسه در هفته درمان سوزن خشک نقاط ماشه ای عضلات پرونئوس لانگوس و پرونئوس برویس را دریافت می کنند. گروه مداخله دوم: داوطلبان این گروه علاوه بر تمرینات مشابه گروه کنترل، به مدت ۶ هفته متوالی، یک جلسه در هفته سوزن خشک پلاسبو نقاط ماشه ای عضلات پرونئوس لانگوس و پرونئوس برویس را دریافت می کنند.

فعالیت ورزشی منظم در رشته های فوتبال، والیبال یا بسکتبال، حداقل ۳ جلسه در هفته، هر جلسه حداقل به مدت ۲ ساعت. وجود بی ثباتی مچ پا بر اساس ابزار بی ثباتی مچ پا کامبرلند (CAIT). وجود نقاط ماشه ای در عضلات پرونئال در ارزیابی بالینی.

گروه مداخله اول: سوزن خشک به همراه تمرین درمانی گروه مداخله دوم: سوزن خشک پلاسبو به همراه تمرین درمانی گروه کنترل: تمرین درمانی به تنهایی

بزرگی فعالیت عضله پرونئوس لانگوس، پرونئوس برویس، سولئوس، واستوس داخلی، گلوتئوس مدیوس و تیبیالیس قدامی. زمان وارد عمل شدن عضله پرونئوس لانگوس، پرونئوس برویس، سولئوس، واستوس داخلی، گلوتئوس مدیوس و تیبیالیس قدامی.

شرکت کنندگان در این مطالعه با استفاده از روش بلوکهای جایگشتی تصادفی در یکی از سه گروه مداخله ای قرار می گیرند.