بررسی کارآزمایی بالینی دو روش درمانی buddy taping در برابر جااندازی بسته و آتل گیری شکستگی گردن متاکارپ پنج از نظر درد و عمل‌کرد و دامنه حرکتی و میزان angulation

مقایسه دو روش درمانی buddy taping در برابر جااندازی بسته و آتل گیری شکستگی گردن متاکارپ پنج از نظر درد و عمل‌کرد و دامنه حرکتی و میزان angulation

کارآزمایی بالینی با گروه های موازی بر روی 60 بیمار

این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی بدون کورسازی با گروه مداخله و شاهد است که پس از کسب مجوزهای لازم از شورای پژوهشی و کمیته اخلاق در پژوهش، برروی جامعه کلیه بیمارانی که به علت شکستگی گردن متاکارپ 5 مراجعه کرده اند، انجام خواهد شد. کور سازی با توجه به ماهیت مطالعه و اینکه هم مداخله گر و هم بیمار، درمان انجام شده را ملاحظه میکنند، قابل انجام نیست.در این مطالعه بیماران مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان‌های امام خمینی و گلستان شهر اهواز در سال‌ 1400 مورد بررسی قرار خواهند گرفت. در ابتدا با استفاده از روش نمونه گیری سرشماری کلیه بیمارانی که شکستگی مذکور داشته، انتخاب و در دوگروه بر اساس روز مراجعه زوج وفرد تقسیم و تحت درمان به روش جااندازی بسته و آتل گیری یا buddy taping قرار می گیرند.

معیارهای ورود به مطالعه عبارت است از تمایل بیمار جهت شرکت در مطالعه، شکستگی گردن متاکارپ 5 طی حداکثر 72 ساعت اخیر ( حاد) است. معیارهای خروج نیز عبارت هستند از شکستگی خرد شده گردن، انگولاسیون بیش از 70 درجه، دفورمیتی روتیشنال، شکستگی قبلی، شکستگی باز، شکستگی همزمان در اندام فوقانی همان سمت، آسیب تاندونی همزمان، آسیب متعدد و بیمارانی که نتوانند پیگیری کامل کنند از مطالعه خارج می‌شوند.

بیماران در دو گروه درمان با جااندازی بسته و آتل گیری ( اولنار گاتر ) و گروه buddy taping تقسیم شدند.

درد; محدوده حرکتی; قدرت grip دست; پرسشنامه Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand (DASH)