مقایسه درمان با پروپوفل و تیوپنتال در درمان صرع استاتوس مقاوم در کودکان

در این مطالعه 40 بیمار 2ماه تا 18 سال دارای تشنج طول کشنده و مقاوم به درمان با داروهای ضد تشنج فنوباربیتال، فنی تویی و انفوزیون وریدی میدازولام که در آی سی یو کودکان بستری می شوند، کاندید ورودبه مطالعه می باشند، به بیماران به ترتیب بستری در بخش شماره داده می شود. برای بیماران با شماره فرد پروپوفول و شماره زوج، تیوپنتال شروع می شود. پروپوفول با دوزبولوس mg/kg 1-2 وریدی داده شده و سپس با دوز 2mg/kg/hr وریدی ادامه مییابد. درصورت عدم کنترل تشنج این دوز2mg/kg/hr هر 10 دقیقه تا حداکثر 10mg/kg/hr افزایش می یابد.تیوپنتال به صورت 1mg/kg وریدی بولوس داده شده و سپس بیمار روی تزریق آهسته وریدی 2mg/kg/hr گذاشته میشود. در صورت عدم کنترل تشنج دوز دارو 2mg/kg/hr تا حداکثر10mg/kg/hr افزایش می یابد. اگر تشنج بیمار بعد از رسیدن به حداکثر دوز دارو کنترل نگردید ، دارو قطع گردیده و بیمار روی داروی دوم قرار میگیرد. هدف از درمان، ندیدن ظاهری تشنج در بیماربرای 12 تا 24 ساعت و در استفاده از پروپوفل ندیدن امواج تشنجی و در استفاده از تیوپنتال دیدن نمای burst suppression در نوار مغز که هر 24 ساعت یکبار انجام میشود است. بیمار بصورت منظم از نظر عوارض دارویی تحت نظر میباشد و به محض مشاهده هر گونه عارضه دارویی تزریق دارو متوقف میگردد.در استفاده از پروپوفل ، بیمار بخصوص از نظر آزمایشات عملکرد کبد، چربی خون، کراتین کیناز، گازهای خونی، تحت نظر میباشد. در استفاده از تیوپنتال بیمار بخصوص از نظر عملکرد دستگاه تنفسی، قلبی و عوارض قلبی، عروقی و عفونی اسکرین می گردد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز