مقایسه اثربخشی روشهای گفتار کشیده، نرم گویی و تکرار تعدیلی بکار رفته در راهکار رهایی از لکنت در بزرگسالان دارای لکنت

هدف از این پژوهش آن است که اثربخشی روشهای روان کننده گفتار را در کاهش شدت لکنت در افراد دارای لکنت متوسط-شدید مقایسه گردد.

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی، دو سویه کور، تصادفی شده ساده، فاز 3 بر روی 36 بیمار است. تصادفی سازی بصورت ساده و با استفاده از قرعه کشی زوج و فرد انجام می شود.

36 فرد دارای لکنت بصورت تصادفی ساده به دو گروه تقسیم می شوند. مداخلات در دانشکده توانبخشی اهواز انجام می شود. در گروه مداخله اصلی، 12 جلسه روش گفتار کشیده ارائه می شود. شدت لکنت قبل از شروع مداخلات، بلافاصله بعد از اتمام جلسات درمانی، و دو هفته پس از پایان مداخلات بوسیله ابزار SSI-3 اندازه گیری می شود. در گروه کنترل، از روشهای مرسوم گفتاردرمانی استفاده خواهد شد. شرکت کنندگان، افراد ارزیاب و آنالیزکننده ها درباره اطلاعات این پژوهش کور هستند.

داشتن لکنت زبان، حداقل 18 سال سن، عدم اختلالات گفتاری دیگر

گروه مداخله اصلی: روش گفتار کشیده شامل مجموعه ای از تکنیکهای هماهنگ کننده گفتار و تنفس است که به فرد لکنتی کمک می کند تا کلمات را روان و کشیده و به هم پیوسته بیان کند. گروه کنترل: مداخله ای که برای این گروه در نظر گرفته شده است روش رایج گفتاردرمانی می باشد که شامل کنترل سرعت گفتار، تکرار کلمات بصورت تقلید از گویندگان دیگر، و کنترل اضطراب حین گفتار می باشد.

شدت لکنت

تصادفی سازی ساده نام هر شرکت کننده بر روی یک کاغذ نوشته می شود. اسامی در یک گلدان ریخته می شود. سپس به ترتیب بیرون آمدن اسم افراد از گلدان، در گروه مداخله یا کنترل قرار می گیرند. ترتیب های فرد در گروه مداخله و رتبه های زوج در گروه کنترل قرار می گیرند.

شرکت کنندگان اطلاع نخواهند داشت که تکنیکی که دریافت می کنند، مداخله اصلی است و یا مداخله روتین. ارزیابی کننده پیامد فقط نمونه های گفتاری را ارزیابی می کند و افراد شرکت کننده را ملاقات نمی کند. آنالیزکننده داده تنها فایل SPSS را آنالیز می کند و هر شرکت کننده را بعنوان یک کد می شناسد و آنها را ملاقات نمی کند.

اطلاعات بیشتری وجود ندارد