بررسی تاثیر توانبخشی ریوی، استفاده از دستگاه تمرین عضلات تنفسی و تمرینات ورزش درمانی در یافته های الکترودیاگنوز عصب فرنیک و سونوگرافی عضله دیافراگم در بیماران مبتلا به فلج دیافراگم

بررسی تاثیر توانبخشی ریوی، استفاده از دستگاه تمرین عضلات تنفسی و تمرینات ورزش درمانی در یافته های الکترودیاگنوز عصب فرنیک و سونوگرافی عضله دیافراگم در بیماران مبتلا به فلج دیافراگم

کارازمایی بالینی فاقد گروه کنترل، کور نشده، بدون تصادفی سازی، فاز 3، بر روی 30 بیمار.

ابتدا آزمون عملکرد ریوی انجام می شود. سپس بررسی هدایت عصب فرنیک انجام می پذیرد. سونوگرافی عضله دیافراگم انجام می شود. پرسشنامه کیفیت زندگی و بررسی تست پیاده روی شش دقیقه نیز در بدو ورود به مطالعه انجام می شود. توانبخشی ریوی بصورت آموزش تمرینات تنفسی و تمرینات هوازی و مقاومتی اندام ها جهت انجام در منزل به بیمار آموزش داده می شود. دستگاه تقویت عضلات استنشاقی به بیمار تحویل داده می شود و نحوه کار با این وسیله نیز به وی آموزش داده می شود. ویزیت های بعدی بیماران سه و شش ماه بعد خواهد بود . جهت پیشگیری از بروز خطای انسانی و اطمینان از صحت انجام تمرینات، فالوآپ بیماران از طریق تماس تلفنی در دستور کار قرار می گیرد. در ویزیت بعد از شش ماه تمامی اقداماتی که در ابتدا انجام شد مجددا بررسی و ثبت می گردد.

معیارهای ورود به مطالعه شامل بالازدگی دیافراگم در گرافی قفسه سینه و یا سی تی اسکن ریه، سن بالاتر از 12 سال می باشد. معیارهای خروج از مطالعه شامل عدم رضایت فرد از شرکت در مطالعه و ناتوانی بیمار می باشد.

در گروه کنترل در بیماران دارای اختلال عملکردی یک طرفه دیافراگم، تست عملکرد ریه و سپس بررسی هدایت عصبی انجام می شود. اقدامات بعدی سونوگرافی عضله دیافراگم، تکمیل پرسشنامه کیفیت زندگی و تست پیاده روی شش دقیقه ای می باشد. در گروه مداخله، بیماران علاوه بر اقدامات انجام شده در گروه کنترل، از دستگاه تمرین عضلات استنشاقی استفاده می نمایند.

آمپلیتود و لیتنسی عصب فرنیک