بررسی اثر اضافه شدن تحریک مستقیم فراجمجمه ای (tDCS)قشر پره فرونتال خلفی کناری به قشر حرکتی اولیه بر میزان اسپاستیسیته و بهبود عملکرد اندام فوقانی، در بیماران سکته مغزی مزمن :کار آزمایی بالینی کنترل‌شده دو سو کور

شرایط عمده ورود به مطالعه قبل از تصادفی سازی:

اولین سکته مغزی ایسکمیک که حداقل 6 ماه از سکته مغزی سپری شده باشد منشاء درگیری در شریان مغزی میانی باشد بیمارانی که با استفاده از مقیاس اصلاح شده اصلاح شده ی اشورث (MMAS) شدت اسپاستی سیته عضلات خم کننده ی مچ دست، 1 و بالاتر داشته باشند بیمارانی که بیماری مزمن نورولوژیک مثل پارکینسون، آلزایمر، اسکیزوفرنی، رادیکولوپاتی و اختلال اسکلتی عضلانی بخصوص اختلال حرکتی اندام فوقانی به تشخیص متخصص مغز و اعصاب و فیزیوتراپیست نداشتنه باشند توانایی برقراری ارتباط کلامی با درمانگر عدم مصرف داروهایی که وضعیت شناختی فرد را تغییر دهد نداشتن بیماری قلبی و پیس میکر، عدم سابقه تشنج، جراحی مغزی قبلی . بیمارانی که اختلال ادراکی و حافظه ای شدید نداشته باشند. جهت تعیین این مورد، نسخه فارسیMMSE مورد استفاده قرار میگیرد و بیماران باید حداقل نمره ی 23 از مجموع 30 نمره را کسب کنند

شرایط عمده عدم ورود به مطالعه قبل از تصادفی سازی:

بیماران سکته مغزی هموراژیک بیماران سکته مغزی با آسیب شریانی غیر از شریان مغزی میانی بیماران سکته مغزی لاکونار بیماران سکته مغزی ایسکمیک حاد و تحت حاد

حجم نمونه پیش‌بینی شده: 42