اثربخشی درمان گروهی متمرکز بر ناتوانی در تحمل عدم قطعیت بر ناراحتی روانشناختی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس

تعیین اثربخشی درمان گروهی ناتوانی در تحمل عدم قطعیت بر ناراحتی روانشناختی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، ، تصادفی شده، فاز 2 بر روی 60 بیمار

جلسات درمان گروهی متمرکز بر ناتوانی در تحمل عدم قطعیت و درمان شناختی رفتاری، بصورت آنلاین و از طریق نرم افزار اسکایپ طی 12 جلسه هفتگی انجام شد. در پایان مداخله و در مرحله پس آزمون و پیگیری، هر سه گروه مجدداً پرسشنامه های پژوهش را بصورت آنلاین تکمیل نمودند.

شرایط ورود به این پژوهش شامل: تشخیص قطعی بیماری توسط متخصص نورولوژیست، دامنه سنی 55-18 سال، رضایت آگاهانه برای شرکت در مطالعه، شرایط عدم ورود به پژوهش شامل: تحصیلات زیر دیپلم و اختلالات شدید روانپزشکی (اختلالات روانپریشی یا دو قطبی) بر اساس DSM_5، شرایط خروج از مطالعه شامل: عود بیماری، غیبت بیش از سه جلسه در مداخلات آموزشی و تمایل به خروج از مطالعه بود.

درمان گروهی متمرکز بر ناتوانی در تحمل عدم قطعیت، مبتنی بر پروتکل مولتون و همکاران است که طی 12جلسه 2 ساعته و به صورت هفتگی اجرا گردید. در این جلسات به نقش عدم قطعیت در بیماری MS، راهبردهای کارآمد افزایش تحمل عدم قطعیت مانند مراقبه ذهن آگاهی و پذیرش و آگاهی از ارزشهای زندگی و دنبال کردن آنها پرداخته شد. درمان گروهی شناختی رفتاری، مبتنی بر پروتکل فری و همکاران است که طی 10جلسه 2 ساعته و به صورت هفتگی اجرا گردید. محتوای جلسات شامل شناسایی انواع تحریف شناختی در مورد بیماری و آموزش تکنیک های مختلف شناختی به منظور چالش با این تحریفات و پاسخ به افکار منفی از طریق ارزیابی و یافتن گزینه مفیدتر بود.

ناراحتی روانشناختی، کیفیت زندگی

با در نظر گرفتن معیارهای ورود و عدم ورود به پژوهش، 60 نفر از بیمارانی که مایل به شرکت در پژوهش بودند (با اخد رضایت کتبی) با روش جایگزینی تصادفی به سه گروه 20 نفری مداخله (گروهی که درمان دارویی معمول و درمان گروهی ناتوانی در تحمل عدم قطعیت را دریافت کردند)، کنترل اول (گروهی که درمان دارویی معمول و درمان گروهی شناختی- رفتاری به عنوان درمان استاندارد را دریافت کردند) و کنترل دوم (گروهی که تنها درمان دارویی معمول را دریافت کردند) تقسیم شدند. نحوه تصادفی سازی به این صورت بود که ابتدا به هر سه گروه، کدهایی اختصاص داده شد و سپس با قرعه کشی، ترتیب گروه‌ها به صورت درمان ناتوانی در تحمل عدم قطعیت، درمان شناختی- رفتاری و لیست انتظار مشخص شد. در مرحله بعد، اختصاص کد به افراد نمونه صورت گرفت. به این صورت که در یک گلدان، 60 کد (20 کد برای هر گروه) و در گلدان دیگر، 60 نفر نمونه قرار گرفتند. سپس بصورت تصادفی از هر گلدان، یک کاغذ خارج شد و بر اساس کدی که بیرون آمده بود، فرد بیمار در گروه مربوط به همان کد قرار گرفت، تا جایی که کدها به اتمام رسیدند. بدین ترتیب، 20 نفر در هر یک از گروههای مذکور قرار گرفتند.

کل داده ها بالقوه پس از غیر قابل شناسایی کردن افراد قابل اشتراک گذاری است.

شروع دوره دسترسی 6 ماه پس از چاپ نتایج

داده های این طرح برای محققین شاغل در موسسات دانشگاهی و علمی در دسترس خواهد بود.

هر گونه استفاده از داده ها باید با هماهنگی مجری طرح انجام گیرد.

دانشگاه علوم پزشکی ایران

متقاضیان ابتدا باد با ایمیل نویسنده مسئول مکاتبه کنند و در صورت امکان اطلاعات مورد نظر در اختیار آن ها قرار خواهد گرفت.