اثربخشي دکستروز پرولوتراپي نوروفیشیال بر درد و عملکرد بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال

مقایسه اثربخشی بین دو گروه تزريق دکستروز پرولوتراپي و متیل پردنیزولون در بیماران CTS

از بیماران مذکور پس از ادای توضیحات لازم، رضایتنامه کتبی امضا شده، اخذ می شود و سپس آنها به صورت تصادفی ساده (یکی در میان) و به روش بلوکی در یکی از دو گروه تحت درمان با متیل پردنیزولون یا دکستروز پرولوتراپي قرار می گیرند

این مطالعه مداخله ای به صورت یک کارآزمایی بالینی تصادفی می باشد که در بیمارستان امام رضا در شهر تهران در سال 1400 انجام می شود.

معیارهای ورود شامل سن 20 تا 80 سال، رضایت آگاهانه بیمار و تمایل به شرکت در مطالعه , یافته های EMG NCV دال برCTS خفیف تا متوسط دارند و علایم آن ها بیش از سه ماه طول کشیده است و تشخیص توسط بررسی هاي الکترودیاگنوستیک تایید شده است، می باشد.

بیماران به صورت تصادفي ساده (يکي در میان) در يکي از دو گروه تحت درمان با تزريق پری نورال D5W يا متیل پردنیزولون موضعي قرار مي گیرند. در گروه اول تحت يك نوبت تزريق با 5 سي سيD5W و در گروه دوم تحت تزريق با 1 سي سي متیل پردنیزولون و 0.5 سي سي لیدوکايین در ناحیه تونل کارپ قرار مي گیرند و بعد از تزريق تحت درمان با اسپلینت COCK UP قرار مي گیرند.

بررسی عملکرد بیمار با پرسشنامه بوستون ؛ شدت درد ؛ معیارهای الکترودیگنوستیک

بیماران به صورت تصادفی و به روش تصادفی سازی بلوکی در یکی از دو گروه تحت درمان با پرولوترا پی یا کورتن قرار می گیرند. برای تخصیص تصادفی دو گروه با تعداد 22 شرکت کننده در هر گروه (در کل 44 بیمار) از تصادفی بلوکی با اندازه بلوک های مختلف استفاده می کنیم. اندازه بلوک ها مضربی از 2 و تقسیم کننده 44 (2،4،8) است. در ابتدا، اندازه بلوک ها به طور تصادفی انتخاب می شوند. سپس برای هر بلوک ، جایگشت های مختلف برای اندازه گروه برابر تعیین می شود. سرانجام یکی از جایگشت ها به طور تصادفی انتخاب می شود. اعداد تصادفی با استفاده از رایانه در واحد آماری مستقل تولید می شوند.