بررسی اثربخشی فورزماید استنشاقی در بیماران مبتلا به حمله حاد آسم

- تعیین اثربخشی فوروزماید استنشاقی در بیماران مبتلا به حمله حاد آسم بر حسب FEV1 در مقایسه گروه شاهد - تعیین اثربخشی فوروزماید استنشاقی در بیماران مبتلا به حمله حاد آسم بر حسب PEFR در مقایسه گروه شاهد - تعیین اثربخشی فوروزماید استنشاقی در بیماران مبتلا به حمله حاد آسم بر حسب معیار بالینی آسم (CAS) در مقایسه گروه شاهد - تعیین اثربخشی فوروزماید استنشاقی در بیماران مبتلا به حمله حاد آسم بر حسب مدت اقامت بیمار در اورژانس در مقایسه گروه شاهد

این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی فاز 3 یک سو کور انجام شد. 90 بیمار با حمله حاد آسم به صورت تصادفی نشده ساده به دو گروه 45 نفری (موازی) مداخله و شاهد تقسیم شدند.

این مطالعه در بیمارستان شهید رجایی کرج انجام شد. بیماران از نوع درمان آگاه نبودند. به هر بیمار یک کد جهت کور سازی اختصاص یافت.

معیار های ورود: رضایت برای شرکت در مطالعه مبتلا به آسم بروز حمله آسم خفیف تا متوسط (معیار بالینی آسم 1 تا 6) توانایی انجام تست های تنفسی معیار های خروج: شروع بیش از 10 ساعت علائم سابقه مصرف سیگار بیش از 10 بسته-سال ابتلا به بیماری حاد همزمان بارداری مصرف بتا 2 آگونیست در 6 ساعت قبل از مراجعه پنومونی

در گروه مداخله بیماران علاوه بر اکسیژن، سالبوتامول با دوز 5 میلیگرم و فوروزماید با دوز 40 میلیگرم به صورت نبولایز با ماسک دریافت کردند. در گروه شاهد اکسیژن و سالبوتامول با دوز 5 میلیگرم به صورت نبولایز با ماسک برای بیماران تجویز شد. بیماران در هر دو گروه 300 میلیگرم هیدروکورتیزون به صورت وریدی دریافت کردند.

FEV1 PEFR

در ابتدای مطالعه برای هر بیمار یک کد تعریف خواهد شد که بیمار از نوع درمان دریافتی آگاه نخواهد بود.

اطلاعات بیشتری وجود ندارد