بررسی توانایی مکانیابی بیماران سکته مغزی در حین همگام سازی تحریک الکتریکی فراجمجمه ای و تحریک مکانیکی انگشتان دست.

مشاهده تاثیر همسان سازی تحریک الکتریکی جریان مستقیم مغزی (در ناحیه ی سوماتوسنسوری) در افزایش قدرت مکان یابی افراد دچار سکته مغزی.

کارازمایی به نحوی برنامه ریزی می شود که شرکت کننده توسط یک میز کور می شود و نمی تواند محل تحریک انگشتش را مکان یابی کن.

15 شرکت کننده با فاصله ی زمانی 4 نوع مدل تحریک به شرح بخش گروه های مداخله را دریافت خواهند کرد. به واسطه ی قرار گرفتن دستان بیمار زیر میز، بیمار قادر به دیدن محل تحریک مکانیکی نمی باشد و نمی تواند محل تحریک انگشتان خود را آشکارا مشاهده نماید. تشخیص محل تحریک فقط به واسطه ی استفاده از سیستم حس لامسه ای توسط بیمار صورت می گیرد و با استفاده از پرسش و پاسخ از آزمودنی درمورد محل تحریک مکانیکی، مکان یابی لامسه ای تحریک مورد ارزیابی قرار می گیرد. محل های آزمایش: دانشگاه تربیت مدرس و ...

شرایط ورود بیمار: 1. بیماران سکته مغزی که قدرت لامسه خود را تا حدودی از دست داده باشند. 2. محدوده سنی 24 الی 70 سال. شرایط عدم ورود بیمار: 1. وجود اجسام فلزی مانند ایمپلنت، پیس میکر و ... در بدن بیمار. 2. وزن بالای 100 کیلوگرم. 3. بیماران سکته مغزی که دارای قدرت لامسه مکان یابی می باشند. 4. فشار خون کنترل نشده.

4 گروه های مداخله داریم: 1- تحریک مکانیکی (لامسه ای) بدون اعمال تحریک الکتریکی. 2- تحریک مکانیکی و تحریک الکتریکی از نوع tDCS به قشر اولیه لامسه ای مغز بیمار. 3-تحریک مکانیکی و تحریک الکتریکی از نوع tDCS_sham به قشر اولیه لامسه ای مغز بیمار. 4-تحریک مکانیکی همگام با تحریک الکتریکی tDCS به قشر اولیه لامسه ای مغز بیمار، که ما آن را tDSC-sync می نامیم.

همسان سازی تحریک الکتریکی نواحی مغزی در عملکردهای مکان یابی حس لامسه.

شرکت کننده بطور کامل نسبت به نوع تحریک الکتریکی کور است و هیچ اطلاعی از محل رخ دادن تحریک لامسه ای و نوع تحریک الکتریکی ندارد. به منظور کورسازی شرکت کننده، دست وی زیر یک میز قرار میگیرد و نمی تواند محل تحریک لامسه ای را مشاهده کند.