تاثیر اکسیژن موضعی برمیزان بهبود زخم فشاری بیماران ترومایی بستری در بخش های ویژه دانشگاه علوم پزشکی شهر کرمان

هدف: میزان بروز زخم فشاری در بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه بالا است و از آنجا که این مسئله میتواند ریسک مرگ و میر را افزایش دهد، این مطالعه جهت بررسی اثر استفاده از اکسیژن موضعی بر بهبود زخم فشاری در بیماران ترومایی بستری در بخش مراقبت های ویژه طراحی گردیده است. طراحی: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی دوسویه کور است که بر روی 80 بیمار واجد شرایط ورود به مطالعه (معیارهای ورود: سن 17 تا 65 سال؛ عدم ابتلا به بیماری های زمینه ای از جمله نارسایی ارگانها، دیابت و سوختگی. معیارهای خروج: فوت بیمار؛ مصرف قبلی کورتون سیستمیک؛ بیماری پوستی مزمن؛ ابتلا به نارسایی ارگانها) و پس از اختصاص به دو گروه مداخله و کنترل انجام می شود. مداخلات: در گروه مداخله سطح زخم روزانه به مدت 20 دقیقه در تماس با اکسیژن مرطوب به میزان 10 لیتر در دقیقه قرار میگیرد و سپس با پانسمان گاز استریل پوشانده میشود. در گروه کنترل از پانسمان روتین بخش استفاده میگردد. مدت مداخله 15 روز خواهد بود. پیامدها: مساحت زخم فشاری (طول، عرض و عمق) با استفاده ازابزار پوش و همچنین درجه آن با مشاهده مستقیم بررسی و تعیین میگردد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی کرمان