بررسی اثر پیش دارویی با ایبوپروفن و دگزامتازون درموفقیت بی حسی بلاک عصب آلوئولار اینفریور در دندنهای با پالپیت برگشت ناپذیر

هدف از این مطالعه،بررسی اثرپیش دارویی با ایبوپروفن و دگزامتازون در موفقیت بلاک عصب آلوئولار اینفریور در بیماران با پالپیت برگشت ناپذیر می باشد. جمعیت مورد مطالعه،بیماران بالای 18 سال با پالپیت برگشت ناپذیر در یکی از دندان های مولر مندیبل بود. حجم نمونه با استفاده از مطالعه Aggarwal تعیین شد که 165 بیمار میباشد. فاکتورهای ورود به مطالعه عبارتند از: بیمار سالم از نظر سیستمیک با دندان مولر اول و دوم دچار پالپیت برگشت ناپذیر و نمای رادیوگرافی پری آپیکال نرمال . برخی از فاکتورهای خروج از مطالعه عبارتند از: وجود بیماری سیستمیک، حساسیت به لیدوکائین با اپی نفرین 1:80000،گشادی پریودنتال لیگامنت. تمام بیماران نیم ساعت قبل شروع درمان، کپسولی که از نظر اندازه و رنگ کاملا یکسان هستند دریافت می کنند. کپسولها حاوی پلاسبو لاکتوز(گروه پلاسبو)، ایبوپروفن 400 میلی گرم و دگزامتازون 5/0 میلی گرم میباشند. سپس تزریق بلاک عصب آلوئولار اینفریور انجام می شود. 15 دقیقه بعد تزریق، علائم بی حسی نسج نرم در مورد بیماران بررسی شده اگر بیمار، بی حسی نسج نرم گزارش نکند بلاک نا موفق بوده و بیمار از مطالعه حذف می شود. در بیمار با بلاک عصب آلوئولار اینفریور موفق دندان دوباره با سرما و پالپ تستر الکتریکی تست شده و شدت درد با VAS بررسی می شود، دندان ایزوله شده و حفره دسترسی تهیه می شود. از بیمار خواسته میشود در صورت احساس درد در مراحل تهیه حفره، اطلاع دهد و به صورت درد درحین تراش عاج، درد در حین ورود به پالپ چمبر، درد در حین ورود فایل به کانال ریشه گزارش خواهد شد. حالت بدون درد یا با درد کم بعنوان موفقیت و درد متوسط و شدید و بالاتر به عنوان شکست بلاک در نظر گرفته خواهد شد

مرکز تحقیقات بیماریهای لثه و دندان دانشگاه علمم پزشکی تبریز