مقایسه اثر دگزامتازون و متیل پردنیزولون وریدی بر درمان بیماران بستری مبتلا به ویروس کووید-19

تعیین و مقایسه دگزامتازون و متیل پردنیزولون وریدی بر درمان بیماران بستری مبتلا به ویروس کووید-19

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بر روی دو گروه از بیماران، با گروه های موازی، تصادفی شده، تک سویه کور در فاز دوم-سوم می باشد که بر روی تعداد 140 بیمار مبتلا به بیماری کووید ‏‏۱۹ در گروه بیماران بستری انجام خواهد گرفت.

تعداد 140 بیمار مبتلا به بیماری ‏COVID-19‎‏ با علایم حاد تنفسی و بستری در بیمارستان‌ هاجر شهرکرد‎ ‎وارد مطالعه ‏می‌شوند‎ ‎

معیارهای ورود: بیماران مبتلا به کووید 19 کمتر از 80 سال که تست مثبت بر اساس آزمون واکنش زنجیره‌ای پلیمراز همراه با درگیری دوطرفه پارانشیم ریوی همراه با افت درصد اشباع اکسیژن خون کمتر از 93% که تا کنون تحت درمان دارویی و بستری قبلی برای کووید 19 قرار نگرفته‌اند ، سابقه مصرف کورتیکواستروئید ندارند. معیارهای خروج: کلیه بیمارانی که قبل از بهبودی بیمارستان را ترک کنند . در 24 ساعت اول فوت کنند . دچار ایسکمی حاد قلبی طی بستری شوند. بیمارانی که بدلیل بیماری زمینه ای مثل هپاتیت حاد یا عفونت قارچی کنتراندیکاسیون دریافت کورتیکواستروئید داشته باشند ،و کلیه بیماران هر زمانی که تمایل به ادامه حضور در طرح تحقیقاتی نداشته باشند از مطالعه خارج میشوند.

گروه تحت درمان با متیل پردنیزولون و گروه تحت درمان با دگزامتازون

مرگ و میر پس از ۲۸ روز؛ مدت زمان بستری در بیمارستان؛ مدت زمان وابستگی به اکسیژن؛ میانگین تعداد لکوسیت و لنفوسیت در زمان ترخیص؛ انتقال به آی سی یو؛ هایپوکالمی؛ قند خون ناشتا مختل؛ میانگین درصد اشباع اکسیژن زمان بستری؛ مدت زمان گذشته از شروع علایم زمان بستری.

روش تصادفی سازی بلوک‌های جایگشتی به حجم هر بلوک ۶ خواهد بود و لیست تصادفی سازی با استفاده از نرم افزار رندوم الوکیشن تهیه خواهد شد و در اختیار فردی قرار داده خواهد شد که از محتوای گروه ها هیچ اطلاعی ندارد.

در این مطالعه بیماران از مصرف دارو در گروه درمانی خاص اطلاع ندارند. پزشک معالج و تیم ‏پزشکی از مصرف دارو در گروه درمانی خاص اطلاع دارد.‏