مقایسه داروی کلونیدین و‌ داروی‌ تیزانیدین‌ به‌ عنوان‌ درمان‌ ادجوان‌ در‌ کنترل‌ سندرم‌ ترک‌ اپیوئید‌ در‌ بیماران بستری در ‌‌ICU مسمومین مرکز کوثر البرز و ICU مسمومیت لقمان حکیم تهران

بررسی اثر تیزانیدین و کلونیدین به عنوان داروی ادجوان در کنترل سندرم ترک

کارآزمایی بالینی دارای دو گروه موازی بدون گروه کنترل ، یک سو کور ، تصادفی شده. برای تصادفی‌سازی از نرم افزار استفاده Random allocation software می‌شود.

محلّ انجام طرح ، ICU مسمومیّت بیمارستان‌های کوثر کرج و لقمان حکیم تهران می‌باشد. علایم سندرم ترک در ساعات مشخّصی و به وسیله‌ی پرسشنامه‌ی Objective Opioid Withdrawal Scale ارزیابی می‌شوند. بیماران از گروه خود اطّلاعی ندارند.

شرایط ورود: بیماران با سابقه‌ی اعتیاد به موادّ مخدّر که تست ادراری نیز تأیید کننده است. شرایط عدم ورود: بیماران قلبی حاد ، بیماری زمینه‌ای ، مشکلات دائمی مغزی مانند انسفالوپاتی

دو گروه: *متادون و کلونیدین *متادون و تیزانیدین

امتیاز Objective Opioid Withdrawal Scale; میزان sedation

ابتدا به هر بیمار یک شماره اختصاص پیدا می کند و سپس شماره ها توسط نرم‌افزار Random allocation software به روش simple block randomization در دو بلوک کلونیدین یا تیزانیدین به طور مساوی قرار می‌گیرند. به این منظور پس از نصب برنامه تعداد گروه ها، اندازه نمونه و نام هر گروه را تعیین می‌کنیم. سپس نرم افزار با توجه به اندازه گروه ها بیماران را با کدهای مختلف در گروه های مختلف قرار می‌دهد.

بیمارانی که در این ICUها بستری می‌شوند از هوشیاری بالایی برخوردار نیستند و در صورت رضایت خانواده وارد طرح می‌شوند که در این صورت خود این بیماران و خانواده‌های آن‌ها از این که بیمار در کدام گروه است مطّلع نیستند. داروها بدون لیبل و از نظر ظاهری کاملاً مشابه هم تجویز می‌شوند بنابراین بیماران نمی‌توانند داروی خود را حدس بزنند. داده‌ها کدگذاری می‌شوند و شخصی که داده‌ها را آنالیز می‌کند نیز از گروه‌های بیماران مطّلع نیست.